Eigen wegen? Dan kom je jezelf tegen…
Door:

Categorie: Eigen beleving
Geplaatst op 18 december 2017 | Bijgewerkt: 18 december 2017 om 13:48 uur.
Woorden: 465 | Leestijd: circa 2 min.
|

Wil je dat geloven? Gesolliciteerd op een andere functie bij het bedrijf waar ik werk. Ik was het poetsen bij oude mensen aan huis zó zat… Telkens diezelfde wc, diezelfde badkamer en diezelfde vloer! Acht jaar lang hetzelfde… Ik kan toch wel meer, dacht ik bij mezelf.

Nou, ik mocht op gesprek komen. En ja hoor, de functie zorghulp was voor mij! De gedachte dat ik eens in de drie weken een weekeinde moest werken drukte ik naar de achtergrond. Zo erg is dat toch niet? Al mijn kinderen zijn uit huis. Gaat wel lukken toch!? Maar mijn onderbuik gevoel bleef onrustig…

En toen: aan het werk! Dan denk je, dat had je toch wel eerder kunnen bedenken? Ja, ook hier mag ik pléés schoonmaken. Zèlfs meer! Ook hier mag ik badkamers, woonkamers en vloeren doen. Het verschil is dat ik hier soms warm eten mag klaar maken, was mag rondbrengen. Pfoe…., wat een vooruitgang! Jaáa, in plaats van loonschaal 10 mag ik nu in loonschaal 15 zitten.

Vorige week had ik nog maar net de gemeenschappelijke woonkamer gestofzuigd en gedweild, toen de bewoners gingen lunchen en het wel leuk vonden van een sneetje brood en vruchtenhagel, een gebakje te maken. Triest keek ik naar de vloer onder de tafel… Dit wil ik niet zien, dacht ik bij mezelf. Verdrietig dacht ik aan mijn clienten in de thuiszorg, waar ik zulke fijne gesprekken mee had. En géén weekend diensten. Tja.., soms waardeer je pas wat je had, als je het niet meer hebt!

Met enigszins tegenzin ging ik de keer erop naar mijn nieuwe baan. Een gebed welde in mij op. De dag ervoor was ik bij de huisarts even in tranen uitgebarsten. Juist terwijl ik toch blij moest zijn met mijn promotie!? Ik wilde toch altijd al in de zorg? Wáárom piep ik dan? Het voelde erg ondankbaar. Júist ook, omdat ik er ook zelf voor gekozen heb. Ik mocht o.a. de zit-slaapkamer van een vrouwelijke bewoner schoonmaken die dag. Terwijl ik de boel afstof kom ik een prachtig geplastificeerde kaart tegen: ‘Niemand kan Zijn schapen uit Zijn hand rukken’.

Het trof mij diep. Mijn eigen gedrag, mijn leven èn mijn directe omgeving waar ik zo mee worstel. Niemand, nee niemand, óók ikzelf niet, kan mij uit Zijn hand rukken. Even later had ik een tegeltje in mijn handen: ‘Ik sla de ogen naar het gebergte heen’. Tja.., toen mocht ik samen met de bewoonster die trots was op haar bijbelkennis, deze psalm zingen. Alhoewel ik mijn oude clienten nog steeds miste, ging ik blij naar huis…

Hoe het verder gaat? Weten doe ik het niet, ik moet maar niet te snel opgeven. En.., mijn ogen opheffen naar het gebergte, vanwaar ik dag en nacht, des Heeren bijstand wacht!



6 reacties

  1. Misschien is moed wel zoiets als christen zijn. Zelf zie je niet dat je je zo gedraagt, zie je eerder je gebreken.  Anderen zien je lampje op je rug… Moest denken nl.aan mijn opmerking bij jouw geschreven stuk. Jij vind jezelf ook niet moedig. Ik wel…

  2. Mooi geschreven!

    En ja… een nieuwe stap is altijd spannend om te zetten. Je weet wat je hebt, maar het is nog maar de vraag wat je krijgt…

    Maar gelukkig wordt al het nieuwe meestal vanzelf weer 'oud' en 'vertrouwd'. 

    Veel succes met je werk!

 
|

Geef een reactie