Bossche bollen
Door:

Categorie:
Geplaatst op 5 november 2017 | Bijgewerkt: 5 november 2017 om 15:11 uur.
Woorden: 591 | Leestijd: circa 3 min.
|

Zaterdagochtend tien uur. De telefoon. Ik druk met mijn voet op de uit-knop van de stofzuiger.
Op het schermpje zie ik de naam van Lief.
Die helemaal niet hoort te bellen ,maar te wérken,dus dat is vreemd.
“Ha lief”, hoor ik aan de andere kant van de lijn. Dan is het even stil.
“Ik krijg net een nogal verontrustend telefoontje van mam”, hoor ik zijn zware stem zeggen.
Papa is van zijn fiets gevallen bij de supermarkt. Wil jij even gaan kijken?”
Ik schrik.”Doe ik …, zeg ik quasi kalm,maar ik voel m’n hart sneller kloppen.
Snel grits ik iets warms van de kapstok en besluit mijn fiets te pakken.
In dit geval ben ik sneller op de plek des onheils met m’n tweewieler dan met de auto.
Ik fiets alsof ik achterna gezeten word ,maar eenmaal aangekomen bij de supermarkt zie ik geen schoonpapa.
En óók geen fiets.
Omdat ik een beelddenker ben én m’n schoonvader iets beter ken, schieten er beelden door m’n hoofd van een beschadigde
man met dito fiets onderweg naar huis.
Het zál tóch niet?! Ik voel dat ik onrustiger ga ademhalen en besluit mijn schoonmoeder te bellen.
“Hij zit bínnen bij de JUMBO “, hoor ik haar bezorgde stem trillen.
Ik draai me om en als ik de supermarkt binnen loop , kijk ik recht in het beteuterde gezicht van m’n schoonvader.
Die inmiddels op een kassastoel is gehesen en bij de ingang is geparkeerd.
“Wat heeft ú nu gedáán?”begroet ik ‘m . Hij glimlacht flauwtjes.
‘Ik weet het óók niet, doet hij schouderophalend,….ineens lág ik.
Een uiterst lieve en bezorgde kassajufffrouw heeft zich over hem ontfermd en legt lief haar hand op zijn schouder.
“…ik denk door de natte bladeren ,hé?,zegt ze begrijpend. Schoonpa knikt.
Nog steeds beduusd van wat hem zojuist is overkomen.
“Ik ga even snel m’n auto halen..zeg ik,als ik vanuit m’n ooghoek ineens m’n zwager aan zie komen die inmiddels ook is gealarmeerd.
Godzijdank mét auto. Lopen lukt niet. Ik zie het gezicht van m’n schoonvader inéén krimpen van pijn.
“We rollen u gewoon met de stoel naar de auto besluit de kassiere dan creatief en kordaat.
“Maar de boodschappen dán?”, hoor ik zijn benauwde stem.
Ik pak het boodschappenlijstje uit zijn handen. “Die doe ik…zeg ik geruststellend.
Bezorgd kijk ik hoe m’n zwager zijn vader voorzichtig op de passagierstoel zet en met hem naar huis rijd.

Ik druk op de deurbel en zet m’n fiets tegen het raam.
Terwijl ik de plastic boodschappentas uit m’m fietskrat haal doet mijn schoonmoeder al open.
Haar gezicht is wit en haar blik bezorgd. Ik geef haar een kus en wrijf over haar wang.
Het slachtoffer zit inmiddels op zijn stoel.
Zichtbaar opgelucht dat hij van de kassastoel weer veilig in zijn eigen zetel zit.
We drinken thee met een biscuitje. Om bij te komen van de schrik.
Mijn zwager heeft inmiddels de huisartenpost gebeld en fungeert liefdevol als taxichauffeur naar ziekenhuis en weer terug.
Een klein scheurtje in zijn heup is de uiteindelijke schade van het voorval.
Therapie en rust moeten schoonpa er weer bovenop helpen.
Het vergt een hoop geduld en hij is er nog niet.Maar ik zie dat hij langzaamaan vooruitgang boekt.
Met zijn doorzettingsvermogen moet het goed komen.
Ik bid en hoop dat hij snel de val mag verwerken en loslaten
Zodat hij binnenkort weer gewoon zonder angst op zijn fiets stapt
Voor een doosje Bossche bollen. Om te vieren dat het weer goed gaat.



8 reacties

  1. Ik als brokkenpiloot, kluns en stuntelaar weet er alles van; een ongeluk zit in een heel klein hoekje. 
    Zou fijn zijn als we dat hoekje konden vermijden ,hé?

    Of: Geluk zit in een klein koekje…ben ik méér van 😉

  2. Lief dat je er naar vraagt!

    Ja hoor,gelukkig wel!  Hij werkt inmiddels al weer in z'n tuin en loopt weer als een kievit…nou ja een ' slow-motion -kievit 'dan, maar dat mag ook als je al bijna tachtig bent, tóch? cool

 
|

Geef een reactie