12 reacties

  1. Ik heb hem gelezen hoor! Maar… ik moet er nog een keer rustig de tijd voor nemen. Gewoon, omdat er best wat gebeurt in dit verhaal. Dat komt dus nog op een later moment 🙂

  2. Zo, daar ben ik. Als beloofd.

    Ik merk dat deze post me raakt, maar ook veel vragen oplevert. Zoals: waarom kiest deze Anne  ervoor om dit hardop te doen, voor een hele zaal? Met zo duidelijk één persoon voor ogen? Wat is er precies gebeurd?
    En wat een knijpend gevoel geeft het, dat aan het eind alles omgedraaid wordt…  Alsof het allemaal voor niets geweest is en Anne weer terug bij af is. Maar gelukkig is die wortel er nog… 
    Ik vroeg me wel af waarom zowel Anne als Loïs het aan het eind van het gesprek hebben over dat Anne niet vergeven kan. Ze heeft toch juist wel vergeven, op persoonlijk gebied? Ze kan alleen niet vergeven wat Loïs als christen gedaan heeft, maar dat is ook haar positie niet, toch?

    In ieder geval een post die blijft 'haken' 🙂

  3. Quote( Anne )

    Het leven is heftig, Quizzy. yes

    I know, you know. Vielen Dank für die Blumen. 

    Quote( LaVi )

    …maar ook veel vragen oplevert. Zoals: waarom kiest deze Anne  ervoor om dit hardop te doen, voor een hele zaal?

     Ik vermoed dat deze zin daar een antwoord op probeert te geven:

    Vandaag stond ze hier als Anne en haar publiek bestond uit mannen en vrouwen met wie ze een stuk van haar leven gedeeld had.

    Ik vermoed dat het een publiek geheim is in deze groep, wat Loïs gedaan heeft.
    En dan lijkt mijn vermoeden er óók op te wijzen dat Loïs er geen geheim van heeft gemaakt dàt ze dat gedaan heeft.

    Ik vraag me zelfs af of deze Anne hier wel de bedoeling had om Loïs zo direct persoonlijk aan te gaan spreken. Misschien wilde ze het wel algemeen houden om Loïs de kans te bieden de schoen te passen en die aan te trekken bij de ontdekking dat hij als gegoten zat…

    Maar emotie is een krachtig iets…

    Hier het stukje waar deze Anne het bloed in haar oren hoort stromen, haar hart in de veel voelt bonken en op een soort van ‘automatische piloot’ lijkt de vliegen — buiten bereik van haar eigen besturing, maar nog wel binnen de besturing van haar hart — en haar verstand:

    Anne dwong zichzelf om niet langer over de hoofden heen te kijken. Hoewel het haar altijd lukte, lukte het vandaag niet. De mensen vervaagden, tot alleen Loïs overbleef, bereikbaarder dan ooit.

    Of deze Anne bij dit alles de meest ideale methode hanteert — dat is bespreekbaar, al zou dat gesprek naar mosterd smaken. Voor háár lijkt dit de enige manier om het open te kunnen gooien en het kwaad om te draaien zodat er iets goeds uit kan komen…

    De eerste momenten na haar toespraak zullen een enorme opluchting gebracht hebben, maar direct daarna zal er een enorme spanning op haar gevallen zijn: hoe gaat Loïs reageren!? Hoe gaan al deze bekenden reageren!?

    De mensen voelen zich ongemakkelijk — en houden zich hierbuiten. Helemaal volgens wat van hen verwacht wordt: dit is iets war zij allemaal van af weten, maar het is iets tussen Loïs en deze Anne.

    Loïs’ reactie is typerend voor wat we al van haar weten, en ze doet een heel rake uitspraak — maar vreemd genoeg weet ze niet hoe bijzonder doeltreffend die woorden zijn, die zij als een wapen probeert te gebruiken — en hoezeer zij zichzelf daarmee in de vingers snijdt:

    Priemend stak ze haar vinger voor zich uit. “Wie niet vergeven kan, kan ook geen christen zijn. Ik ben blij dat ik van jouw vergeving niet afhankelijk ben. En ik ben dankbaar dat ik jou vergeven kan, omdat ik zelf vergeven ben.”

    Aan die kant lijkt óók verwonding te zitten… Verwonding van de korte termijn, echter: dat deze Anne haar met haar actie gekwetst heeft, is wel duidelijk. En we krijgen genoeg mee om te beseffen dat de reactie overeenkomt met de Loïs van tien jaar terug.

    Het zijn interessante woorden — in mijn beleving vooral dat eerste stukje:

    Wie niet vergeven kan, kan ook geen christen zijn.

    Dat is een keiharde onwaarheid. Maar zonder dat ze het door heeft, wijzen hier drie van haar eigen vingers op haarzelf — tegen slechts één richting deze Anne.

    De rest van Loïs’ woorden… tja… ook daarmee preekt ze tegen zichzelf, hè? Jammer — héél jammer — dat Loïs niet de mogelijkheid aangrijpt om Anne tegemoet te komen. Zover is ze blijkbaar nog niet.

    Maakt dat de timing van deze Anne verkeerd?

    …ongeacht de vraag of de mensen van Pro Nobis blij zullen zijn met haar persoonlijke actie en het moment dat ze daarvoor uitkoos…

    …ongeacht hoe Loïs reageert…

    …ongeacht hoe de actie verder zal uitpakken…

    …volgens mij volgde deze Anne haar geweten.

    Taal — twee minipuntjes.

    “Ben je je tong verloren?”

    Een citaat — dus lekker laten staan. Zelf geef ik echter de voorkeur aan de variant met ‘hebben’ in plaats van ‘zijn’. 

    “Misschien,” zei ze. Loïs nam een hap van de bitterbal. Ze slikte. Haar handen trilden, maar de wortels in haar hart waren sterk genoeg. “Misschien is er wel meer moed voor nodig om te erkennen dat ik niet vergeven kan, dan er ooit nodig is om te vergeven.”

    Die eerste ‘ze’, vóór ‘Loïs’, is de Anne uit het verhaal. Dan neemt Loïs een hap van de bitterbal. En alsof het een betoverde bitterbal was… vanaf dat punt is alles ineens in wazig perspectief. Slikte Loïs daar haar hap van de bitterbal door? Of slikte Anne omdat ze iets moeilijks ging zeggen? Trilden Loïs’ handen, of die van Anne? — en dat wordt eigenlijk pas echt opgelost door de inhoud en toonzetting van de uitspraak waarmee de volgende alinea begint. De wortels in ‘haar’ hart lijken op Anne te wijzen, maar…

    Misschien dat tweede ‘ze’ hier vervangen door ‘Anne’? —> ‘Anne slikte.’ 

    Tot zover taal. 

    Ik kan me voorstellen dat niemand zat te wachten op een vrij uitgebreide inhoudelijke analyse door mijn persoontje, maar het was even een stukje verhaalverwerking aan mijn kant. 

  4. Ik kan inderdaad ook best een heel eind komen met analyseren, maar daar leent het verhaal zich voor mij niet echt voor. Immers: we kennen zowel Anne als Loïs helemaal niet, we komen er zo invallen. We missen heel veel. Misschien wil ik die vragen ook wel gewoon daar laten zijn, zonder dat ik ga graven en analyseren om erachter te komen hoe het zit. Hoe dan ook roept het verhaal ze wel op, dus wil ik dat ook in mijn reactie laten weten. Ik ben niet eens zo hard op zoek naar antwoorden, maar heb de vragen dus wel. 
    Ik vind het knap Anne, hoeveel je 'niet' zegt in dit verhaal   

    En Quizzy: prima toch, dat jij op die manier het verhaal verwerkt? 

  5. Ik kan me voorstellen dat niemand zat te wachten op een vrij uitgebreide inhoudelijke analyse door mijn persoontje, maar het was even een stukje verhaalverwerking aan mijn kant.

    sadDie inhoudelijke analyse vind ik juist erg interessant!! Zulke reacties vind ik heel waardevol!wink

    Je tweede taalpuntje gaat aangepast worden!

    Rapunzel en Lady Vi, ook bedankt voor jullie reacties! 

    Ik vind het knap Anne, hoeveel je 'niet' zegt in dit verhaal   

    De camera hè… 

 
|

Geef een reactie