Door:

Categorie: Gedichten
Geplaatst op 12 augustus 2017 | Bijgewerkt: 12 augustus 2017 om 07:35 uur.
Woorden: 90 | Leestijd: circa 1 min.

 

behoedzaam 

 

hij had zijn handen

donker gevlekt

vingers op een hoopje

vervormd en krom

voor zich op tafel gelegd

 

maar een leven lang

uitstralende pijn

kreeg hem niet klein

hij heeft alles benut

om zichzelf te kunnen zijn

 

zijn stem klinkt zacht

woorden onderhandelbaar

in zijn aanwezige lach

lichte ogen kijken

met verlies van kracht

 

nog tast hij

behoedzaam naar de

wereld om zich heen

die langzaam uit zijn

vingers is gegleden

 

voelt zich onbestendig

en moederziel alleen

want alle dierbare

herinneringen lijken te

verdwijnen een voor een 

 

wil melker

11/08/2017



4 reacties

  1. Tja en dat lijkt mij een van de meest moeilijkste dingen bij het ouder worden, die verdwijnende herinneringen. Voor zowel de persoon in kwestie als de mensen om hem heen.
    Treffend omschreven.

  2. Anne…..

    wij weten nog zo weinig van
    hoe de dementerende mens zich voelt..
    hoe zijn geluksbeleving is.
    en wat  wij er aan kunnen doen
    en op welke manier wij daarin verbetering
    kunnen aanbrengen..
    De doelgroep wordt steeds groter
    en de onderzoeksvorderingen..blijven achter..

    Alles is goed verzorgd..
    behalve..deze groep…….

    dank en geniet een mooie avond..
    liefs..
    wil

  3. Weer zo'n beeld dat ik haarscherp voor me zie. En dan snap ik dat er mensen zijn die bang zijn voor het ouder worden en die graag alles in eigen hand willen hebben, hoe oneens ik het ook met ze ben.

  4. Lady..ook wij..moeten wennen aan de periode

    van afnemende vitaliteit..en daar niet met angst

    en wantrouwen op reageren..maar koesteren..

    wat er in de relatie met de wereld..nog aan mooie dingen

    over is..Een uiterst behoedzaam proces..van beide kanten..

     

    Dank en geniet nog een fijne avond..

    liefs..wil


Geef een reactie