Hypocriet…
Door:

Categorie: Eigen beleving
Geplaatst op 14 april 2017 | Bijgewerkt: 21 april 2017 om 15:22 uur.
Woorden: 130 | Leestijd: circa 1 min.
|

Hypocriet

 

Ik hoor enthousiasme in hun woorden…

Jaloezie komt op…

Waar is mijn eerste liefde?

 

Ik hoor Enthousiasme in mijn woorden,

Het voelt echter leeg.

Waar is mijn eerste liefde?

 

Ik zie hen dingen doen die zij zelf willen,

Jaloezie komt op…

Waar is mijn eerste liefde?

Ik zie een dienen bij mijzelf.

Opstandig, dat wel!

Waar is mijn  eerste liefde?

Is het overigens wel dienen dan?

Ik ben mezelf daarin kwijtgeraakt.

Wáár is die toch, mijn eerste liefde?

Waarom sta ik mezelf zo in de weg…

Terwijl ik weet dat U die Weg bent!

Kleingelovig en hypocriet…

Meer ben ik niet!

Oh God hoe heeft U dat gedaan?

Al het dienen is mij teveel,

God, hoe heeft U voor zo’n onwillige…

Zoveel kunnen doen…

 



9 reacties

  1. Ik moet denken aan het lied 'Bij het kruis'. Dat wil ik je meegeven als dat mag 🙂

    Er is een plek waar liefde heerst
    en nooit vergaat;
    waar mijn God vergeving geeft
    en ons aanvaardt.
    Genade als een waterval
    stroomt van Gods troon
    en wast ons schoon.

    Bij het kruis, bij het kruis
    geef ik alles aan U,
    vol ontzag voor U,
    vol ontzag voor U.
    Hier kleurt liefde rood,
    wast mij wit als sneeuw
    en ik leef door U!
    En ik leef door U! (Jezus.)

    Er is een plek waar zonde sterft
    en schande wijkt;
    waar mijn hart vergeving vindt
    en vrede.
    Genade als een waterval
    stroomt van Gods troon
    en wast ons schoon.

  2. Hallo Yvonne,

    Door je hele gedicht heen lees ik een zien, een herkennen en naar de Heer toe benoemen (belijden) van wat je bij jezelf aan tekortkomingen ziet.
    Juist dat zien, dat herkennen en dat naar de Heer toe benoemen maakt heel duidelijk dat je *bang bent* om hypocriet te zijn, maar het niet *bent*.

    Mag ik eens proberen jouw eigen gedicht te herschrijven zoals jij het zou schrijven als je *werkelijk* hypocriet zou zijn geweest?

    Hypocrieten

    Ik hoor enthousiasme in hun woorden…
    Volgens mij zijn zij jaloers…
    Waar is hun eerste liefde?

    Ik zie hen dingen doen die zij zelf willen,
    Dat zou ik nóóit doen, Heer…!
    Waar is hun eerste liefde?

    Vol liefde vermaan ik hen,
    Want is het dienen, wat zij doen?
    Waar is hun eerste liefde?

    Ik hoor enthousiasme in hun woorden,
    Het voelt echter leeg,
    Waar is hun eerste liefde?

    Ik zie een dienen bij mijzelf.
    Niet opstandig, zoals dat van hen!
    Waar is hun eerste liefde?

    Is dat daar overigens wel dienen dan?
    Ik vrees dat zij henzelf daarin zijn kwijtgeraakt.
    Waar is hun eerste liefde?

    Waarom staan zij mij zo in de weg…
    Terwijl ik op de juiste weg ben!
    Kleingelovig en hypocriet…
    Meer zijn zij niet!

    Oh God hoe heeft U dat kunnen toestaan?
    Al hun hypocrisie is mij teveel,
    God, kunt U voor zo’n trouwe dienstknecht als ik…
    Niet nog veel meer doen…?

    Ook ik herken veel in jouw gedicht. Ik heb zelf altijd heel veel gehad aan het weten dat zelfs Paulus met die worsteling rondliep. Hij schreef immers dat hij niet deed wat hij wilde doen, maar deed wat hij niet wilde doen.
    John Bunyan noemt in De Christenreis naar de eeuwigheid (The Pilgrim’s Progress) juist dat zien, dat herkennen en dat belijden van eigen tekortkomingen ‘een werk van genade’, omdat het de oprechte Christen naar de Heer en naar Zijn kruis — en het lege graf — toe trekt. Steeds weer opnieuw.

    Maar er is iemand, die jou wil verwarren door jou een verkeerde naam voor je tekortkomingen voor te schotelen. Waar God "een werk van genade" in jou bewerkt, plakt die vijand daar het label "hypocrisie" overheen… Goed kijken naar het label en de bron ervan blijft noodzakelijk…

    In het boekje van John Bunyan wordt ook heel duidelijk uitgelegd dat het de oprechte Christen tijd kost om te erkennen dat datgene, wat hij of zij als een probleem ziet, juist een werk van genade is.

    God neemt die tijd. Hij heeft tenslotte alle tijd.

    Ook voor jou.

  3. Bedankt voor jouw uitgebreide reactie Esquizzie. Ik heb het gedicht wat veranderd. Wellicht is het zo duidelijker wat ik bedoel. Want ik wil geen aanklacht geven aan anderen… Het is juist een vragen stellen aan mezelf, maar ook de ander eventueel aan het denken zetten? Hoe is het voor mij? Hoe dien ik? Is het wel liefde die mij drijft voor mijn Heiland?

  4. Het was niet mijn bedoeling dat je jouw gedicht zou gaan veranderen, want het maakte mij denk ik heel duidelijk wat jij bedoelde, Yvonne. 

    Ik schreef mijn reactie puur om jou te bemoedigen  — en de compleet andere versie van je gedicht was om te proberen het verschil tussen hypocrisie everzijds (mijn versie) en oprecht zijn over eigen tekortkomingen anderzijds (jouw versie) duidelijker te maken. 

    Je "Ik wilde geen aanklacht geven aan anderen" is voor mij weer een verdere bevestiging van wat ik probeerde duidelijk te maken in mijn reactie: een hypocriet persoon wil dat juist wèl… dat ben jij dus niet. 

    Blijkbaar was ik niet duidelijk genoeg…   

    Als je je gedicht veranderd hebt vanwege mijn reactie, dan hoop ik dat je het zelf mooier vindt zoals het nu is. Want nogmaals: van mij hoefde je het ècht niet te veranderen…  Ik vond het juist een heel mooi gedicht zoals het was. 

    Heel open; heel helder. Maar jij komt dus absoluut niet hypocriet op mij over. 
    Als je dat wèl graag wilt (hoeft niet per sé, hoor…  ) tja… 

  5. Jawel, jij was duidelijk genoeg hoor! Ik vind het 'gewoon'  rottig, dat de Heere bijzonder slecht op mijn bouwen kan… Maar ja, zoals jij zegt, Paulus worstelde er ook mee. Zijn 'vlees' zat hem, net als bij ons, in de weg. En dat herken ik maar al te goed. Tevens fijn dat jullie zo open reageren. Dat jullie jezelf er in herkennen, maakt mij hierin minder eenzaam en 'raar'. 

 
|

Geef een reactie