Keiharde dromen
Kd·567 Negen
Door:

Categorie: Drama / Roman
Geplaatst op 24 mei 2014 | Bijgewerkt: 20 maart 2016 om 07:30 uur.
Woorden: 2499 | Leestijd: circa 10 min.

Alleen voor ingelogde gebruikers. =)


62 reacties

  1. Kijk, dat was precies wat ik bedoelde! Clara kent Joram beter, zij zal er een reden voor hebben om het zo te doen. Als ze wist wat er gebeurd was, weet ik niet of ze het nog steeds zo gedaan zou hebben, maar dat weet zij nou eenmaal niet.
    Bedankt voor deze mooie, verduidelijkende post!

    • Daar heb ik, op dit moment, even helemaal niks meer aan toe te voegen, LaVi…

      Dank je, Quizzy! Fijn deze custom written post! 🙂


  2. Mag ik een persoonlijke vraag stellen over jullie interpretatie van de vorige post?

    Hoe zouden jullie het vinden als jullie Joram waren en Clara zou precies dat doen wat jullie helemaal normaal zouden vinden?

    Persoonlijk zou ik het als… verstikkend… ervaren van mijn moeder, als ik op die leeftijd was en zij zou direct naar boven zijn gekomen om mij in de ogen te kunnen kijken als ik een beetje mat zou aangeven dat ik moe was en even alleen wilde zijn…

    =)

    • Ik vind het persoonlijk vreemd als een uitgelaten jarige van die leeftijd zich ineens zo bewust terugtrekt en dingen die hij normaal leuk vindt niet wil doen. Als je tien bent, lijkt me dat je die drukte prima moet kunnen hebben tenzij je een zwak gestel hebt of zo. Dus daarom zou ik er juist wat achter zoeken. Ik zou in ieder geval even oogcontact gehad willen hebben. En dan had ook ik hem moeten geloven op zijn woord. Maar stel dat hij gehuild had en dat niet wilde laten zien, zich groot wilde houden, dan had ik hem op dat moment gelegenheid willen/kunnen bieden om zijn hart te luchten. Of om bijvoorbeeld af te spreken er later op terug te komen.
      Maar dat ben ‘ik’. 🙂

    • Denk er precies net zo over als LaVi het hierboven aangeeft.

      Het is nog maar een jochie, hè. Geen puber, dan wordt de situatie al weer wat anders. Je voelt het echt wel aan, hoor of je je moederinstinct/-hart moet volgen of het ff kunt ‘laten’.

      Ik zou mijn zoontje er iig niet zo makkelijk vanaf laten komen, als ik ‘iets’ opving. Klinkt negatief, maar bedoel het positief. Wellicht enige remming door de visite, maar als ik twijfelde of iets anders dan anders aan mijn kind merkte dan zou ik toch echt wel ff willen weten wat er was of hem iig in de ogen willen kunnen kijken (mss hem zelfs weer mee naar beneden laten komen om – als afleiding – weer mee te doen aan het feest). Aai over de bol, praten hoeft niet (meteen), dat komt idd vanzelf wel, als hij er zelf klaar voor is. Maar soms is een klein duwtje in de rug nodig, kan geen kwaad.

      Maar nogmaals Clara als moeder kènt haar zoontje door en door en weet echt wel welke aanpak bij dit kind werkt. Ook al is het kind (welk karaktertje dan ook) niet de baas en opvoeden ook gewoon vallen en opstaan, neusje stoten, ervan leren en weer doorgaan.
      Al moet ik zeggen dat deze post toch wel wat ophelderde, hoor!

      Bij mij ging vroeger “moe zijn” en “gewoon even alleen willen zijn” ook nooit op. Irritant op dat moment mss soms wel eens, maar ben er achteraf toch wel dankbaar voor. Het was toch een ontzettende opluchting altijd dat ik er juist niet zo makkelijk vanaf kwam en het *kwijt* kon, zonder er zelf (alleen) mee te blijven zitten… Maar dat ben ik met mijn karaktertje en mijn achtergrond en mijn relatie met mijn moedertje…

      🙂

    • Ja. Je beschrijft het nog beter dan ik het deed. Maar ik bedoel precies dat!

    • Ligt er ook aan hóé je het brengt als moeder, hè. Hoe je het ‘inpakt’, want ook elke mama heeft haar eigen karakter/persoonlijkheidstrekjes…

      Je kunt het natuurlijk heel verstikkend doen door er bovenop (niet letterlijk) te gaan zitten en het kind min of meer geen ruimte – om te ademen, te verwerken, zichzelf te zijn – te gunnen òf heel begripvol, bezorgd, liefdevol zònder dwang mèt open armen uitnodiging voor het geval dàt/mocht het nodig zijn ff checken (c.q. je intuïtie laten spreken) en er gewoon voor je kind zíjn.

      Laat me die ‘nuance’ voor het slapengaan nog even aanbrengen 🙂

      @LaVi: 😉

  3. Inderdaad. Aandacht tonen hoeft niet verstikkend te zijn. Er is een verschil tussen op de slaapkamerdeur kloppen en vragen of je binnen mag komen, of de deur openen en in de deur blijven staan, of naar binnen stampen en iemand letterlijk en figuurlijk geen ruimte meer te bieden…
    Maar je kunt altijd de ander liefdevol confronteren met jouw gevoel: “Ik heb het idee dat je iets dwars zit… wil je erover praten?” Gewoon, respectvol, maar wel toenadering zoekend waarbij je de grenzen van de ander respecteert. Desnoods van achter een gesloten deur. Maar liever met oogcontact. Dat is mijn idee.

    • Nou ja, uiteindelijk heeft het dmv de experiment-anekdote “opgehelderd” wat de reden kan zijn voor Clara om nu even niet “door te pakken”.
      Of ik dat met mijn achtergrond en ideeën qua opvoeding in de in de vorige post aangehaalde situatie kan snappen of niet…

      Kijk, eerst doet ze “makkelijk”, dan voelt ze de noodzaak tot nadere toelichting.
      Maar daarmee had ik tegelijk het idee dat ze toch eigenlijk wèl even wil gaan kijken, maar een rem voelt door Fabiënne’s aanwezigheid. Dat komt door wat Jeanine daarop antwoord en Clara’s gedachten daarna… “Jeanine was bekend met hun situatie en overtuigingen, maar Rosa’s moeder…”

      En dan toch ook meteen daarna totaal weer niet: “„Weet ik,” knikte Clara haar schoonzus toe zonder ook maar in het minst aanstalten te maken om de geboden vrijheid te benutten.”

      En dan de aanloop naar de experiment-anekdote toe, die door Clara als “kennen” van haar door Jeanine opgevat wordt.

      “…, het verlichtende besef dat Fabiënne blijkbaar geen negatief oordeel over hun manier van opvoeden velde.”
      De anekdote verteld iets over hun aanpak, hun manier van opvoeden, maar staat toch in mijn beleving weer los van het feit of ze wel of niet “doorpakt”, in deze in de vorige post benoemde situatie.
      Ik ben zelf namelijk ook wel eens zo “aangepakt” als Dobby-Joram hier in het experiment. Heel bewust, met dezelfde uitkomst. Werkte perfect =D
      Maar het was niet per definitie de gehele opvoedstijl, het was een onderdeeltje. Aanvoelen wat in die situatie zou werken en zou passen bij zowel opvoeder als kind. Beetje dat ‘onverwachte uitdaging vraagt om creatieve oplossing’-idee =)

      “Zijn koppige doorzettingsvermogen laat zich soms echt kennen.”
      Ja, daar hadden mijn ouders dus geen zin in…, dus dat werd de kop ingedrukt. Maar zo te lezen komt er aan Stians en Clara’s geduld ook echt wel op een bepaald punt een einde en zijn zij gewoon de baas =)

      En wellicht geeft het volgende stuk een beweegreden aan voor Clara om niet “door te pakken”: “Als hij ermee bezig is, is hij er waarschijnlijk gewoon aan toe om wat meer vrijheid te krijgen. Hij is nu weer veilig en uit eigen vrije wil onder onze bescherming gekropen, omdat die totale vrijheid die hij ineens claimde, hem toch wat veel van het goede bleek. Maar die conclusie trok hij uiteindelijk zèlf. En zonder dat we daar met hem over praten, geven we hem wat meer ruimte voor privacy. Ik denk dat het gezond is om met onze kinderen méé te groeien in de manier waarop zij ontwikkelen en wij hen behandelen en benaderen.”
      En even later ook weer als ze het over “huidige ontwikkelingsfase” heeft.

      En daar ben ik het ook volledig mee eens. Een kleuter behandel en benader je anders dan een 9-jarige en een puber nog weer anders. Maar dat neemt niet weg dat je als ouder in die zin boven je kind staat en je kind dus niet altijd zijn zin kunt geven. Soms moet je voor zijn eigen bestwil even doorpakken, ook al wordt dat door het kind niet op prijs gesteld en als verstikkend (of is dat het eigenwijs koppige koppie van het kind op dat moment?) ervaren…

      Dan nog dit laatste stukje:
      “Ik zou eerder bang zijn dat hij zich voor me zou gaan afsluiten als ik hem het gevoel zou geven dat ik hem niet op zijn woord geloof. Maar… dat ben ik.”

      Geldt dat echt voor alles of zijn er ook uitzonderingen denkbaar?
      Er zijn bepaalde situaties denkbaar waarin je als kind het vertrouwen in je ouders volledig kwijtraakt, klopt.
      Maar de huidige situatie valt daar imvho toch echt niet onder. Ik bedoel, mijn moeder heeft me altijd op m’n woord gelooft, maar me lang niet altijd m’n zin gegeven. Soms was zij echt heel duidelijk de mama, de volwassene en kon ik, kind, luisteren of gewoon dóén zonder tegenspraak, ruimte, discussie, voor m’n eigen bestwil, maar dat heeft me nooit het gevoel gegeven dat ze me niet geloofde of het gevoel dat ik haar niet meer kon vertrouwen. Alleen het gevoel dat ze me – op dat moment tegen mijn koppige zin in – beschermde en iets probeerde te leren. Als ze iets deed legde ze namelijk ook altijd uit waarom. Dat was fijn en zorgde voor wederzijds begrip.

      Maar goed dat staat even los van jouw vraag waarop ik bovenaan al antwoord gegeven heb =)

    • Ik kan nou ook niet zeggen dat dit per definitie een verschil tussen mannen- en vrouwenbenadering zou zijn, want uit eigen ervaring: mijn “reserve”-papa kwam ook altijd ff checken als hij iets oppikte aan uitgezonden “er-is-iets”-signalen…

      Misschien heeft dit wel te maken met hoe iemand zelf opgevoed/aangepakt is als kind.

      Of misschien is het juist wel puur iets gevoelsmatigs…, en verschilt het ook nog eens per situatie…

      Who knows…? =)


  4. Nog een vraag.

    Lees Kd·566 nog eens, please?

    Op welke manier deed Clara daar *niet* wat jullie aangeven met ‘er voor hem zijn, desnoods van achter een gesloten deur’ en ‘uitnodigend, niet-verstikkend aandacht tonen’ en ‘Is er iets? Wil je erover praten?’ en ‘toenadering zoekend’?

    In mijn beleving deed Clara in Kd·566 namelijk precies datgene wat jullie, op enkele persoonlijke voorkeursdetails na, hier omschrijven als een in jullie ogen goede communicatie.

    =?

    Ze geeft hem aandacht op een uitnodigende, niet-verstikkende manier en geeft hem ruimte om te praten, maar ook om even uit de drukte te zijn. In mijn ogen toont ze op alle fronten een prima moeder te zijn voor hem.

    Maar dat zijn mijn ogen.

    =)


  5. Eigenlijk zou ik het liefst willen weten of jullie reacties op Clara in deze post en de vorige hetzelfde zouden zijn geweest als jullie voorkennis uit Kd·563 (Jorams spionagespelletje en de scene tussen Stian en Sergey) niet in jullie beeldvorming had meegespeeld.

    =?

    • Nee, want feit – ook zonder achtergrond – blijft dat hij “mat” klinkt, dat het signaal afgeeft dat er *iets* is, en *ik* er op dat moment puur gevoelsmatig op basis van het binnenkomende signaal bij een 9-jarige jarige Job geen genoegen met “moe” en “even alleen willen zijn” zou nemen =)


    • # Nee : ik neem aan, dat je ‘Ja’ bedoelt? =)

      Anders: waarin zou je reactie dan anders zijn geweest dan hij nu is?

      =)


  6. En nog één: ik ben heel benieuwd naar jullie gedachten bij Arnes woorden onder Kd·566:

    Ik had ook in eerste instantie het zelfde als de dames, maar dan vanuit Joram gezien. Zo van: Waarom zegt hij niet gewoon wat er is.
    Toen bedacht ik dat mijn kinderen ook niet gelijk hun ziel en zaligheid bloot leggen bij ons, terwijl je wel duidelijk merkt dat er wat is….

    =?

    Die laatste zin is namelijk een op inlevingsniveau bijzonder accurate weergave van mijn basis van zowel Jorams als Clara’s gedrag in Kd·566.

    =)

    • Ziel en zaligheid hoeft ook niet (meteen), maar mag een moeder die merkt dat er iets is niet even checken?

    • En…, ik laat “mijn kindjes” (werksituatie en thuissituatie) ook wel eens heel bewust even alleen (gevraagd of – meestal door ook weer opgepikte signalen – ongevraagd), om ze de ruimte te geven na te denken of bij te komen.

      En echt elke keer werkt die aanpak, want uiteindelijk komt het aapje uit de speeekwoordelijke mouw gepiept, omdat ze 1. In hun waarde gelaten worden en 2. De tijd en de ruimte krijgen om zelf even een paar dingen op een rijtje te krijgen.

      Maar dan ben ik wèl eerst even bij ze (werk: pubers/adolescenten! Thuis: tien en veertien) geweest (of zij zijn naar mij gekomen – beide situaties komen voor), heb ze in de ogen kunnen kijken en heb even kort met ze gesproken…


    • # mag … checken … andere manier:

      Tuurlijk màg dat, en óók op een andere manier dan wat Clara hier doet.

      Maar… mag Clara het dan óók op háár manier doen?

      …los van de vraag of dat de beste manier is?
      …of de meest effectieve, in die zin dat ze nu dan misschien zou weten wat Joram dwars zit?

      Clara is niet super-mom.
      Jullie geven me de indruk dat jullie dat van haar verwachten, namelijk.

      Joram is er voor nu in geslaagd om zijn moeder om de tuin te leiden.

      Probeer me alsjeblieft niet te vertellen dat jullie in de waan leven dat dat jullie nooit overkomt.

      =?

    • #waan: daar ging het hier ook niet om, hè 😉

      Volgens mij gaven we alleen vanuit ons gevoel aan hoe *wij* in zo’n situatie zouden reageren. En hebben we ook altijd daarbij aangegeven dat het per situatie en kind verschillend aanvoelen is en dat Clara haar kind het beste kent èn haar eigen opvoedstijl heeft. Toch? =)


    • # waan : nee, daar ging het zeker niet om. Maar om eerlijk te zijn, jullie gaven mij wèl die indruk: „Clara doet het niet goed, want ze had wèl naar boven gemoeten.”

      Dat botste een beetje met elkaar, in mijn beleving.

      =)

    • En volgens mij hebben wij heel hard geprobeerd dat juist te voorkomen… en elke keer aangegeven dat het is zoals ‘wij’ het zouden doen… en dat dat niet overeen hoeft te komen met hoe Clara er in staat!


    • Goed, dat is dus niet helemaal gelukt — zowel het aangeven als het oppakken van jullie boodschap.

      Volgende keer beter…

      =)

    • Ehm… Nou ja. Ik heb tweemaal gereageerd. Om te citeren uit beide malen:
      Clara kent Joram beter, zij zal er een reden voor hebben om het zo te doen. (24 mei 18:28).
      En daarna om 29:53 niet een letterlijke quote, maar zeg ik duidelijk dat ik ‘persoonlijk’ het anders op zou pakken. Maar ik eindig bewust met ‘dat ben ik’.

      Weet je: jij kent Clara het beste. En jij hebt nu het woord van twee personen tegen dat van één ander. Wellicht dat een volgende persoon die meeleest weer precies zoals Clara zou handelen en dan is het weer fifty-fifty.
      Je hoeft Clara toch niet te verdedigen? Wij vallen haar in deze post toch ook niet aan? Maar je vroeg ons wel hoe wij er tegenaan kijken, en dat hebben we verteld. En dat is anders, ja. Maar dat mag toch?

      Zolang jij Clara beschrijft zoals ze is en zoals ze vanuit volle overtuiging handelt – helemaal los van het feit of ze een supermom is of niet, want dat was helemaal de discussie niet hier volgens mij – dan is het toch goed? Kijk, als Clara zo handelt omdat het voor het verhaal beter uitkomt als Joram hier met een flinke depressie uitkomt (even kort door de bocht) dan is het wat anders. Maar dat lijkt me bij jou absoluut niet het geval. Jij bent iemand die zijn karakters goed kent en doorgrondt en dichtbij hen blijft in je beschrijvingen.
      Dus dan is het toch goed?

  7. Weet je, het punt met dit soort posts en dit soort reacties is, dat dingen heel gevoelig kunnen overkomen.

    Nou ja, daar hoeven we geen boom over op te zetten.

    In mijn ogen doet Clara het in Kd·566 heel goed.
    Jullie hielden nogal stug vol dat dat naar boven gaan en Joram in de ogen kijken erg belangrijk was — terwijl ik juist heel goed van Clara vind dat ze dat *niet* meteen doet, al loopt Joram daardoor inderdaad even wat langer met datgene rond wat hij gezien heeft.

    Maar op mij kwamen jullie reacties heel sterk over.
    Misschien een koekje van eigen deeg voor mij. =)

    Soms is het heel moeilijk om een geschreven reactie bij binnenkomst te nuanceren, hoe goed je het ook probeert als schrijver en als ontvanger.

    Ik lees een soort van verontwaardiging over Clara’s gedrag in Kd·566 — en dat kwam voor mij heel onverwacht.

    Dat schoot een beetje bij mij in het verkeerde keelgat.

    Ik hoop, dat dat een beetje te begrijpen is — ik kan het moeilijk uitleggen en misschien heeft het geen zin om er te diep op in te gaan… Jullie hoeven hier ook niet verder op in te gaan — het is duidelijk, jullie intentie is nu ook duidelijk bij mij.

    =)

    Ik moet dus echt leren om een uiting van “hé, dat zou ik anders gedaan hebben!” niet te lezen als een “hé, dat moet die persoon doen zoals ik het zou doen!”

    =)

    En gewoon eigenwijzer zijn in de overtuiging dat wat de persoon in het verhaal doet misschien anders, maar daarom nog niet fout hoeft te zijn.

    =)

    • Zie mijn reactie hierboven. Ik geloof dat we tegelijk met dezelfde gedachte aan het schrijven waren?!

    • Ik wil toch nog even reageren. Volgens mij zeiden we – ik in ieder geval – niet dat we ‘nu meteen’ zouden uitvissen wat er was. Maar wel even dat oogcontact, (of zoals ik zei: desnoods achter een gesloten deur) om in ieder geval aan te geven dat je het idee hebt dat er wat is. Daarna heeft het kind altijd nog de ruimte om te zeggen ‘nee’ of ‘ja maar ik wil er nu niet over praten’. En dat is dan ook goed. Maar je geeft het ook ruimte om alsnog te zeggen wat er is, als het zich daar veilig toe voelt.
      Dus sorry als mijn woorden daarin niet goed zijn overgekomen, want dit is wat ik wilde zeggen, om 18.28 uur. Puur de ruimte bieden vanuit een moment wat dichterbij, maar niet afdwingen dat er daadwerkelijk wat gezegd wordt. En nogmaals: dat is wat ‘ik’ zou doen. En dat hoeft niet per se de beste manier te zijn. Misschien ben ik hier wel de slechte moeder 😛

    • Quizzy @25 mei 21:22 uur:
      “Ik moet dus echt leren om een uiting van “hé, dat zou ik anders gedaan hebben!” niet te lezen als een “hé, dat moet die persoon doen zoals ik het zou doen!”

      =)

      En gewoon eigenwijzer zijn in de overtuiging dat wat de persoon in het verhaal doet misschien anders, maar daarom nog niet fout hoeft te zijn.”

      Rap-answer: Jup twice =)

      En dat wat LaVi zei om 21:37 minus de laatste regel 😉

      =)


    • Lady Vi, dank je voor je uitleggen. =)
      Ik geloof absoluut niet dat jij een slechte moeder zou zijn. Ik geloof ook niet dat dat hier de discussie was, evenmin als Clara en super-mom. =)

      Ik begrijp je uitleg nu heel goed, maar wat ik niet snap is, dat jij een verschil ziet tussen wat jij zou doen en wat Clara doet — enkel en alleen in het al dan niet bestijgen van de trap.

      Ik schijn het niet duidelijk te kunnen krijgen dat in mijn beleving Clara Joram heel duidelijk aangaf dat ze het idee had dat er wat was, en hem de ruimte gaf om te praten. Of zij dan onderaan de trap of achter een gesloten deur staat, maakt in mijn beleving verder heel weinig uit — tenzij het het verschil is in de mogelijke beleving aan de kant van het kind.

      Als ik getrouwd was, kinderen had en mijn vrouw zou direct de neiging hebben om voor elk zuchtje dat één van onze kinderen liet de trap op te gaan om bij het kind aan te geven dat zij het gevoel had dat er iets aan de hand zou zijn… eerlijk? Om de kinderen te beschermen, zou ik mijn vrouw daarin afremmen.

      Als het goed is weten kinderen immers, dat ze altijd bij hun ouders terecht kunnen. Ook zonder dat dat per stemmingswisseling of eventjes in de rust willen zijn apart en op korte afstand aangegeven wordt?

      In een iets eerdere reactie van jou hierboven had ik even de neiging om te denken dat je van mening bent dat het feit dat Clara niet de trap opgaat, zou leiden tot een flinke depressie bij Joram.

      Inmiddels (na nog een paar keer die reactie gelezen te hebben) is het duidelijk dat je dat niet bedoelde. =)

      Tjonge, wat een serieuze gesprekken weer…

      =)


    • En intussen heeft ook Rapskäfer weer gereageerd… handig, zo… =)

      Daar heb ik eigenlijk weinig nieuws in reactie op te zeggen (sorry Raps!)…

      =D

    • We zijn gewoon anders in onze benadering denk ik!
      Maar voor mij zit het verschil ‘m hierin (want dat is je vraag): Clara stelt die vraag, krijgt een bepaald antwoord en nadat ze het vreemde gesprek heeft laten bezinken, kan ze haar schouders erover ophalen en gaat ze verder. Conclusie van mij, als ik dat lees, is dit: Joram wil niet zeggen wat er is en Clara ‘lijkt’ tot de conclusie te komen dat er niets bijzonders is of dat ze er in ieder geval op dit moment niets mee hoeft.

      Nu dan ‘mijn’ benadering. Allereerst: die dichte deur daar stond eerder ‘desnoods’ voor hè. Mijn voorkeur was oogcontact.
      Ik zou niet bij ieder wissewasje achter mijn kind aanlopen. Of haha, misschien ook wel want als ze ergens in huis zijn en het is stil, dan wordt er wel eens kattekwaad uitgehaald. Dat weet Clara ook 😉
      Maar goed. Op het moment dat ik op zo’n feestelijke dag als deze ineens zo’n matte stem hoor bij mijn kind, dan zou ik het dus niet beperken tot onderaan de trap. Dan zou ik naar boven lopen, hem laten zien ‘hé, ik ben er voor je, als je dat wilt’. En proberen oogcontact te krijgen. Ik zou niet op zijn bed bij hem gaan zitten, maar netjes op de deur kloppen of als deze openstaat, in de deuropening blijven staan. Ruimte bieden. Krijg ik dan ‘er is niets’ als antwoord, dan zal ik dat moeten geloven. Maar ik zal er mijn schouders dan niet over ophalen en er ‘s avonds voor het slapen gaan wellicht opnieuw even over beginnen. Omdat hij vlak ervoor nog heel enthousiast en vrolijk was. En het in ‘mijn’ ogen niet logisch is dat hij nu ineens zo mat is, zeker niet op zijn verjaardag, dan moet er haast wel iets gebeurd zijn. Krijg ik wel te horen dat er wat is, maar wil hij er niet over praten: ook goed. Dan geef ik aan dat hij altijd bij me kan komen om ergens over te praten.
      Want laten we wel wezen: natuurlijk weet ieder kind – als het goed is, helaas is de situatie in veel gezinnen niet zo veilig – dat hij altijd bij zijn ouders terecht kan. Maar als je iets gedaan hebt wat niet mag (je vader bespioneren) en daardoor iets hebt gezien wat iets met je doet (dat weten we nog niet… of het afschuw is, of onbegrip, of angst of wie weet wat), ga je dan naar je ouders? Misschien denkt hij wel dat zijn vader iets ergs gedaan heeft wat niemand weten mag, begrijpt hij alles verkeerd en zit hij nu met een in zijn ogen vreselijk en groot geheim opgezadeld.

      Maar weet je? Clara zal heus wel in de gaten houden als Joram verder op de dag nog steeds zo mat is. En dan zal ze er heus opnieuw bij hem op terugkomen. Dat komt wel goed. Zij kiest hiervoor: prima! Ik zou wat anders gekozen hebben: ook prima.
      Heb ik daarmee het verschil tussen ‘onderaan de trap’ of ‘bovenaan de trap’ zoals ik het zie iets duidelijker toegelicht? En hoe dan ook: het feit dat ik het anders zou doen maakt Clara’s keuze niet tot een slechte!

    • Graag gedaan! Zie je wel, we komen er vanzelf wel een keertje uit! Blijven vragen hoor!


  8. Weet je, ik ken serieus enkele situaties waarin een overbezorgde moeder haar kinderen zó ‘zorgzaam’ monitorde, helemaal vanuit oprechte liefde, hoor, dat de kinderen zich gingen afsluiten en zelfs uit de verstikkende omgeving van het gezin (!) vluchtten.

    Voor mij komt jullie benadering serieus bedreigend over op het kind: geeft het aan ‘Even niet?’ dan *vooral niet* aandringen — trap oplopen hoort in dat geval bij *Je komt tòch binnen mijn grenzen!!! Ik zei toch dat niets aan de hand is! Ik kom er zèlf wel mee! Als IK daar klaar voor ben!!! EEEK!!! Doe nou NIET!!! Gelóóf me nou gewoon meteen!!!* — zó sterk zelfs, dat het zelfs als ik eraan denk en het zit te typen een heel naar, ernstig bedreigend gevoel geeft.

    En dat terwijl mijn ouders helemaal van het type ‘Clara’ zijn en dit zeer zeker *niet* autobiografisch is. Wat dat betreft schrijf ik Clara veel meer uit hoe ik zelf opgevoed ben.

    Maar vanuit wat ik van dichtbij meegemaakt heb, zou ik werkelijk serieus aanraden om te gaan leren je schouders eens wat vaker op te halen… Kinderen overleven het wel als ze even uit eigen keuze met iets worstelen. Ik vermoed, dat ze er sterker door worden.

    Je mag er natuurlijk anders naar kijken, uiteraard, maar ik ben mijn moeder serieus dankbaar dat ze me die ademruimte gaf, want ik heb gezien wat de gevolgen waren van hoe *ik* jullie manier-van-aanpak *lees* (ja: lees, het hoeft helemaal niet zo ernstig te zijn en hoe ik het interpreteer kan inderdaad zwaarder zijn dan de situatie en de beleving van de kinderen — elke situatie is anders).

    Maar zó heftig ervaar *ik* dit, dus. Dat simpele verschil van traplopen. En daarom sta ik vierkant achter Clara, die *niet* weet dàt er serieus iets aan de hand is en vanuit dàt perspectief in mijn ogen de beste manier van aanpak hanteert door ervoor te kiezen er niet méér in te lezen dan Joram aangeeft. Dáárom haalde ze haar schouders op.

    Als ze zou wéten, wat Joram gezien heeft, zou ze waarschijnlijk direct actie ondernemen, maar zo is de situatie in het verhaal niet en hoe dàt zou lopen, zien we nu dus ook niet.

    Dat valt buiten het bereik van dit gesprek.

    Maar dit is dus een meer open uitleg van *mijn* beleving.

    *bloempje*

    • Dat is inderdaad heftig, hoe je het overbrengt! En zeker niet hoe ik het over zou brengen.
      Overigens: nadat hij ‘ik wil eventjes alleen zijn’ gezegd had, zou ik al niet meer naar boven zijn gegaan. Dan ga je al over een grens heen. Ik zou het eerder al gedaan hebben, bij het opmerken van die matte klank. En dan mijn vraag ‘alles oké’ pas stellen als ik oogcontact heb. Is toch weer anders.
      Maar: nogmaals: dit is niet iets dat ik in iedere situatie doen zou. Maar dit vind ik niet ‘iedere situatie’. Dit is een kind dat net nog enorm aan het genieten was van zijn verjaardag. Dat vind ik wat anders dan een standaard dag waarop er wellicht wat gebeurd is.
      Ik mag hopen dat ik niet te beklemmend ben voor mijn kinderen. En als ze even alleen willen zijn dan laat ik ze dat ook. Maar ik kom weer uit een andere situatie van vroeger dan jij. Een situatie waarin ze er ALTIJD voor me waren als ik zelf met iets kwam. Maar ook een situatie waarin er heel vaak iets was waarin in hoopte dat ze het oppikten, omdat ik het zelf niet zeggen kon, maar dat niet gebeurde. En dat deed pijn. En dat is de andere kant natuurlijk. Ook hier geldt: de gulden middenweg is fijn…


    • Ja, dat is een andere achtergrond. En dat is ook niet fijn.

      Daarom geloof ik niet in superouders. Je doet wat je in de gegeven situatie het beste lijkt.

      Maar ik hoop dat je nu wel beter kunt begrijpen waarom ik Clara zo heb geschreven als ik gedaan heb.

      Het feit dat het zijn verjaardag is, maakt een stemmingswisseling voor een kind echt niet vreemder dan dat het een andere, gewone dag zou zijn in mijn beleving. De drukte maakt het in mijn beleving eerder minder opvallend…

      Maar opnieuw: dat is *mijn* beleving.

      =)

  9. Ha ha, dat experiment doet me erg aan mijn eigen ouders denken. Die waren ook uit dat hout gesneden.
    Ik weet nog dat ik een als kleine jongen een fase had dat ik geen aardappels en groente wild eten. Toen mijn moeder zei dat ik toch echt niet alleen maar koekjes en snoepjes kon eten, beweerde ik (natuurlijk) bij hoog en bij laag dat dat geen enkel probleem zou zijn. Ik kon best op koekjes en snoepjes leven hoor. En dus kreeg ik die avond terwijl de rest aan de aardappelen en groente zat een pak koekjes op mijn bord. Geen probleem. Het pak koekjes ging schoon op en ik wast best trots en tevreden met mezelf dat ik het ongelijk van mijn ouders had aangetoond. Tot het moment dat er de volgende avond weer een pak koekjes op mijn bord lag.

    Mijn moeder dreigde ook nooit zonder de daad bij het woord te voegen. Als ik aan het tanen was met mijn avondeten. Zei ze: ‘Over 5 min komt het toetje (vla) als je bord dan niet leeg is gaat het er overheen’. En ja hoor, dat was precies wat er gebeurde. En denk maar niet dat ik van tafel kwam voor dat het de vla-aardapel-brocolli mix op was. Nou ja in ieder geval de helft 😉 De volgende keer dat ze ‘nog 5 min’ riep, was mijn bord in 3 min leeg!

    Als ik dit verhaal soms vertel krijg ook weleens reacties als wat streng en cru en zelfs kindermishandeling(??), maar ik wist tenminste heel goed wat ik aan mijn ouders had. Ik hoefde nooit te twijfelen aan wat mijn ouders zeiden. Ook niet bij positieve dingen. Als ze bijvoorbeeld zei: ‘Vandaag lukt het niet om naar de speeltuin te gaan, maar ik beloof je dat we morgen wel gaan’, dan was dat ook precies wat er gebeurde en daar hoefde we niet aan te twijfelen.

    • Briljant, Arne! Die ga ik onthouden voor zoonlief! 🙂 Wie weet dat dat nog eens van pas komt… en ik vind het nu cru, ik vind het slim 🙂

    • Inderdaad Arne, consequent zijn is één van de meest belangrijke zaken als het gaat om de opvoeding van kinderen, als ouders en óók als docent. Doen wat je zegt (te zullen gaan doen).

      Ik denk dat we ons allemaal wel één of meerdere van die voor ons oeps-momentjes uit onze eigen kindertijd voor de geest kunnen halen. Maar geleerd hebben we ervan, haha.

      Is niet één van de meest (in verschillende varianten denkbaar) uitgesproken zinnen van een (klein) kind die van papa of mama op z’n falie krijgt: “Als ik later zelf groot ben en kindjes heb, dan zou ik dat nooit doen!” Totdat je jezelf jaren later zelf tegen je kind hóórt spreken en denk van… iiiiijah! =D


    • Mijn ouders zijn van hetzelfde kaliber, Arne.
      Ik kan me dergelijke situaties nog heel goed herinneren.
      Dat is dan ook de inspiratie voor de anekdote in deze post geweest…

      =D

      # kindermishandeling : tja, hoe bedenken ze het… =?


    • Eén voorval dat me nog helder voor de geest staat is dat ik het op een gegeven moment als kiddo ab-so-luut niet met pa en ma eens was.

      „Zou je dan andere ouders willen hebben?”
      Ik: „Ja!”
      Zij: „Nou, dan ga je maar op de markt staan en roepen: ‘Ik wil nieuwe ouders! Ik wil nieuwe ouders!’”

      …maar dat heb ik nooit gedaan… =D


    • Nog zo’n leuk voorbeeld:

      Dobby (ik): “Ik vind mijn neus lelijk.”
      Ma: “Dan kijk je in de kerk vanmorgen maar eens goed rond met wie je wilt ruilen.”
      Dobby: “…Hm.”

      =)

  10. Wie versprochen…

    Weet je het was een puur gevoelsmatige reactie, die meest opgeroepen werd door het feit dat:

    1. Joram voor het gebeuren enthousiast jarig was.
    2. Hij nu in de oren van zijn moeder “mat” klonk
    3. Hij aangeeft moe te zijn en alleen te willen zijn

    Het was geen aanval op Clara noch verontwaardiging over haar doen en laten, meer verbazing of zo denk ik (als het al iets in de directe richting van Clara was) over het feit dat zij hier anders reageert – meest op basis van de drie bovengenoemde punten – dan dat ik wellicht zou doen.

    Al zou ik zeker niet voor elk wissewasje m’n kind achterna lopen of “nu meteen” willen zorgen dat het praat over wat er is, alsjeblieft…(!)
    Ze moeten ook leren dat *jij* ze vertrouwt en los kunt laten in hùn doen en laten, zeggen en zwijgen, net als *zij* jou kunnen vertrouwen. Maar ik zou het wèl doen als ik het idee had dat het afweek van normaal en ik ècht het gevoel had – dankzij m’n mamawater – dat er iets was. Maar dan nòg zou ik het ruimte en rust geven. Geloof echt serieus *niet* dat ik bedreigend noch verstikkend overkom op de kindjes die in mijn zorg zijn. Ik waardeer en respecteer hun grenzen, maar ik volg wel vaak mijn gevoel. Wat *niet* wil zeggen dat ik er bovenop zit of er constant achterna loop. Je kunt hier denk ik geen algemene stelregel onderleggen, het is een momentopname en elke situatie en elk kind vergt en eigen aanpak (ook al zal het vaak wel overeenkomen). Toch iets anders, hè… Het kind komt vanzelf wel als het daarvoor klaar is. Het ging echt puur en alleen om het eventjes directere contact omdat je iets aanvoelt en ik nou eenmaal m’n mamagevoel in die specifieke situatie wil volgen, niet het afdwingen van praten of het krampachtig er bovenop gaan zitten. Maar dat kan bij het kind inderdaad anders overkomen. Je zit met twee verschillende uitgangsposities en twee verschillende gedachten en twee verschillende personen en… Nou ja, duidelijk… =)

    Ik had soms even het idee dat jij in de miskrommunicatie het meer vanuit Jorams pov (moe, laat me maar even) bekeek en van daaruit Clara’s actie inschatte. Ik zat vanuit een andere hoek naar de situatie te kijken. Heb namelijk nooit verwacht dat Clara super-mom zou moeten zijn. Want in de ogen van anderen… wie is dat wel…? Ieder zijn/haar eigen aanpak, dat past bij o.a. eigen karakter, achtergrond, ideeën, inzichten, normen/waarden, etc. Elke mama, die van haar kinderen houdt en daarnaar handelt, ze naar beste kunnen, wil, eer en geweten verzorgt en opvoedt en ze een veilige, stabiele, geborgen thuishaven geeft, is een super-mom. Elke papa trouwens ook een super-dad, dan =)

    Denk dat LaVi het hierboven echt prima verwoord heeft in haar stuk van gisteravond 22:54 uur.

    Best “vreemd” (ff geen beter woord voor) om te zien/merken dat het, terwijl wij beiden iig zelf geen (bio-)kinderen hebben, toch zoveel oproept =)

    Nu maar wachten tot Joram uit zichzelf weer naar beneden komt, dan… *Ü*

    • Ik snap dat ik in herhaling val bij dat wat je zelf (Quizzy) al eerder aangegeven hebt…
      Maar het lijkt me – gezien de emo die ik oppik – even nodig, het nog eens te herhalen…

      Het schijnt ons allemaal best wel te raken op dit moment, terwijl het eigenlijk in allerallereerste instantie gewoon ging om een verschil in pov… =?

      Nu zitten we veel meer op de gevoelszaak en dat veroorzaakt – logischerwijs – meer emoties dan nodig is bij deze post en deze situatie, omdat opvoeden een gevoelskwestie is en samenhangt met ons eigen (al dan niet) veilige nestje van vroeger, en ja dat roept wat op. Niet erg, want we kunnen er zoals al vaker gebleken is op bloCcie gewoon over praten, maar toch, echt hoognodig is het op dit moment zeker niet meer. Het gaat niet om overtuigen, ook nooit geweest ook, maar om delen en dat hebben we nu wel gedaan, lijkt me =)

      Zullen we het gewoon laten rusten en een ieder – Quizzy, LaVi, Rapunzel, Arne, Clara, Joram, etc. – in zijn/haar waarde laten met de daarbij behorende eigen opvatting/ideeën en goedbedoelde, geuite emoties betreffende de Joram-Clara-situatie en het gewoon laten lopen zoals het loopt? =)

      *bloempjes voor iedereen*

  11. Hm. De Feenstra’s gaan dus naar de kerk…
    Daar gingen we eerder helemaal niet op in door de andere dingen waar we mee bezig waren.
    Maar in het licht van de post over de Ark van Noach en hoe Benjamin bijv. daarover denkt, verbaast het me ineens wel. Een van de broers geeft aan dat het lang geleden is dat erover gesproken werd, of dat hij erover hoorde. Maar als in ieder geval Stian en Clara ooit kerkgaand waren, dan zullen ze het toch wel vaker gehoord hebben?
    Kan het kloppen dat mijn gevoel zegt dat ze tegenwoordig niet meer gaan? Ik kan me niet herinneren dat ik iets terug heb gehoord van bidden, Bijbel lezen en zo…

  12. Wilde d’ie niet?

     Mmm… ik dacht altijd dat het 'die' eigenlijk hetzelfde betekende dan 'hij'. Maar jij maakt er een samentrekking van… Weet je toevallig waarvan? Ik ben nieuwsgierig… 

    dat’ie -> spatie daartussen?

     „O? Vertel — als je dat wilt,” reageerde Jeanine

    Ik vroeg me bij het lezen van deze zin eventjes af wat er nu precies te vertellen is… Want Clara zegt net hiervoor alleen maar het constaterende "Weet ik." En dat is naar mijn mening niet echt een zinnetje dat uitnodigt voor een verhaal. 

    een Euro -> zeker weten, die hoofdletter?

    Doop van het zoontje: dan zijn de Feenstra's in ieder geval wel enigszins op de hoogte van het christelijk perspectief…

  13. Het betekent hetzelfde *als* ‘hij’ — inderdaad. Maar de ‘d’ is niet een samentrekking, maar in deze constructie een (mogelijk onbewust door de spreker) toegevoegde medeklinker om de -e van die -ie te scheiden. 

    Spatie: ik ga kijken. 

    Want Clara zegt net hiervoor alleen maar het constaterende "Weet ik." En dat is naar mijn mening niet echt een zinnetje dat uitnodigt voor een verhaal.

    Klopt. Maar net ná Jeanines opmerking denkt Clara iets — en dat krijg je als lezer niet zonder reden mee.  

    #Euro: nee. Ik ging toen van een hoofdletter als regel uit. Op dit moment twijfel ik. 

    …enigszins op de hoogte…

    En ook ‘enigszins’ is bijzonder breed en super smal uitlegbaar.  

  14. Eh… hoe oud was de tweeling ook alweer geworden? Al gezocht op 'verjaardag' en 'jarig' maar hun leeftijd kwam ik niet tegen. En hun eerste ontmoeting was op de vintage site, waarop zoeken dus niet altijd makkelijk is. 

    Edit: oh wacht, haha. De post zegt het zelf al. Tenminste, hoe oud ze waren voor hun verjaardag. Dat had ik niet gezien, want ik had deze post gezocht met de zoekterm ‘Dobby’. Weet sinds gisteren namelijk eindelijk wie dat is. En ik was even benieuwd hoe oud Joram dan was dat hij dat kennelijk ook al wist.


Geef een reactie