Door:

Categorie:
Geplaatst op 5 april 2018 | Bijgewerkt: 5 april 2018 om 13:58 uur.
Woorden: 653 | Leestijd: circa 3 min.

Bijgelicht door het zwakke schijnsel van de maan trok het kleine leger die nacht in groepjes verder over het eiland en nogmaals door het water naar Ithiliën. Beara verbaasde zich erover hoe snel het grote aantal mannen zich wist te verspreiden. Binnen de kortste tijd zag ze alleen nog maar het groepje waarbij zij was ingedeeld. Urenlang slopen ze zo verdekt mogelijk tussen het struikgewas door op weg naar het verzamelpunt dat Faramir met zijn patrouilleleiders had afgesproken. Zwijgend volgde Beara de man die voor haar liep, de pijn in haar voeten verbijtend. Haar gezicht zat vol schrammen en haar kleding droogde amper op na het oversteken van de rivier. Ze voelde zich allesbehalve comfortabel. Ook dit hoort er dus bij, besefte ze. Geen nobele gevechten van man tot man, maar afzien en doorgaan terwijl je eigenlijk niet meer kunt.
De lucht kleurde in het oosten al voorzichtig grijsroze toen ze uiteindelijk bij een rotspartij stopten. Mablung, die hun groep geleid had, keek een paar keer goed om zich heen. Toen wenkte hij hen. Tot Beara’s verbazing liep hij recht op een vlakke rotswand af. Wat was nou de bedoeling? Als ze maar niet hoefde te gaan klimmen… Maar vlak voor ze niet verder leken te kunnen, sloeg hun leider linksaf. Er bleek een kleine opening in de rotswand te zijn, die je van veraf onmogelijk waar kon nemen. Nieuwsgierig, ondanks haar vermoeidheid, volgde Beara de rest door een labyrinth van gangen. Het was stil, op een soort ruisen na dat naarmate ze vorderden steeds luider werd. Haar mond viel open toen ze uiteindelijk vanuit een smalle spleet in de rotsen op een iets lichtere plek uitkwamen.
“Wauw!” hoorde ze Arthad naast zich. Zijn stem kwam maar net boven het harde geruis uit. “Ik had niet gedacht dat het zo mooi zou zijn…”
Voor hun ogen ontvouwde zich een prachtig schouwspel. De open ruimte was een soort uitholling in de rotsen, die aan een kant werd begrensd door een gordijn van water. Arthad keek haar met grote ogen aan. “Henneth Annûn! Het venster naar het westen… mijn vader heeft me hierover verteld, maar ik had niet gedacht dat het zo overweldigend zou zijn.” Veel tijd om zich aan deze pracht te vergapen hadden ze niet. De rest van hun groep ging verder, over een soort drempel heen een andere ruimte in. De twee jongeren stapten hen achterna. Opnieuw klonk er een ‘wauw’ van Arthad en ook Beara keek verbaasd rond. Hier, midden in de rotsen, lag een grote holte waarin ruim voldoende plek was voor heel het leger. Mablung wenkte hen en liet hen zien waar ze zich wat konden opfrissen. Daarna vroeg hij hen beide om hem te volgen naar een andere ruimte.
‘Hier zijn onze voorraden.’ Hij wees op een aantal planken met potten erop en een paar zakken die onder de planken stonden. ‘Als we op verkenning zijn, verwachten we dat jij het eten klaarmaakt. We kunnen geen vuur stoken: dat is te riskant. Er is plat brood, gedroogd vlees, er zijn gedroogde vruchten en er is water en wijn.” Hij knikte naar een kist in de hoek van deze wat kleinere ruimte. “We gebruiken houten kommen en nappen. Jij zorgt ervoor dat die na afloop weer schoon worden. We kunnen hier geen ongedierte gebruiken.” Het klonk kortaf, maar zijn ogen stonden vriendelijk.
Beara vroeg zich even af of ze moest salueren. Haar hoofd knikte vanzelf bevestigend voorover, al was dat meer een teken van slaap dan van gehoorzaamheid.
“Arthad, ik vermoed dat onze nieuwe collega vermoeid is van de tocht. Wil jij haar voor nu bijstaan?”
De jongeman stond tegen de muur aan geleund, maar sprong nu energiek overeind. “Komt voor elkaar, mijn heer.” Zijn hoofdknik toonde zijn ijver en bereidheid. “Kom,” wendde hij zich tot Beara. “Ik zal je alles laten zien wat ik weet. We zullen een echte dienstmaagd van Gondor van je maken.”



14 reacties

  1. Mooi dat je ondertussen ook hieraan verder schrijft!

    al was dat meer een teken van slaap dan van gehoorzaamheid.

    ‘Hier zijn onze voorraden.’ 

    Die mogen ook dubbel zijn, denk ik. 🙂

    Ik zou heel graag ook inhoudelijk reageren, maar ik merk dat ik daar momenteel niet toe in staat ben…yes

    Ik moet echt weer helemaal in het verhaal komen. Wellicht komt dat omdat ik niet bekend ben met Tolkien. En het scheelt misschien ook dat je vorige post al een paar maanden geleden is en ik toen waarschijnlijk niet zo erg helder was bij het lezen… 

    Ik hoop dat je lekker verder schrijft en dat anderen een nuttigere inhoudelijke reactie geven! 

  2. Dank je!

    Ik zit ook eigenlijk in een onmogelijke spagaat. Ik heb meerdere verhalen lopen waar ik allemaal wel mee bezig wil zijn. Beara, Toevlucht en natuurlijk de revisie van Queeste. Eigenlijk moet ik keuzes gaan maken, maar omdat de revisie van Queeste niet hier komt, vind ik dat ik hier wel moet blijven bijdragen. En dat is best lastig 😉
    De thuissituatie helpt ook niet mee: ik houd zoveel ballen in de lucht op het moment, dat er weinig tijd is om gewoon even een hele ochtend te schrijven.

    Dus misschien dat ik een van beiden voor een poosje stopzet, in plaats van dat ik jullie steeds met zoveel tijd ertussen een korte, nieuwe post geef zonder dat er dan weer vervolg op komt. Wat je zegt: het is lastig om er dan steeds weer in te komen.

  3. Ik had het vrij snel gezien maar andere prioriteiten gaven mij pas nu de kans om het te lezen.

     

    Ik zit er meteen weer in (geen probleem, maar ik ken LOTR vrij goed, intussen). 

    Dus. Die laatste opmerking is ook meteen het laatste wat Beara graag wil horen, geloof ik…

     

    Prettig leesbare post, fijn weer verder te gaan aan deze kant van jouw schrijfwerk! Heel eerlijk gezegd vind ik dit verhaal momenteel aantrekkelijker dan het Queeste-vervolg. Dus: blij om hier weer verder te kunnen! 

    Ik heb maar één klein voorkeur-puntje te zeuren: je gebruikt het woordje "wauw" enkele malen. Misschien heb je dat ook wel eerder in "Beara" gedaan, maar is het mij daar niet opgevallen.
    In elk geval, tijdens het lezen van deze post dacht ik: "Is daar misschien een wat beter bij Midden-Aarde passende uitroep voor te bedenken?"

    Maar goed. Dat is slechts iets heel kleins — en er valt iets voor "Wauw" te zeggen ook: als je bedenkt uit welke tijd de vertaling van LOTR stamt, en dat vergelijkt met het huidige taalgebruik, zou "Wauw!" best overeenkomen met onze tijd. Maar persoonlijke voorkeur zou ik denk ik toch geven aan een alternatief.

     

    Fijn verder, LaVi!!! no

  4. Heel eerlijk gezegd vind ik dit verhaal momenteel aantrekkelijker dan het Queeste-vervolg.

    Haha, en laat ík nu juist voor Queeste en het vervolg gaan… 

    #lastig om erin te komen: ik denk dat dat ook voor een groot deel te wijten is aan het feit dat het verhaal zich in een heel andere, mij onbekende, wereld afspeelt. Bij Toevlucht heb ik daar veel minder last van, ook al zit er daar soms ook wel wat tijd tussen een volgende post.

  5. Grappig! Mij valt bij wat teruglezen ineens het volgende citaat onder post nummer 6 

    En ik waardeer het, dat je hier heel veel plezier van hebt, maar ik hoop daarbij wèl aan te mogen tekenen, dat ik het jammer zou vinden als dit project minder Toevlucht zou opleveren. 

    Als je dat nu vergelijkt met je mening hierboven, Quizzy, dan is er wel wat verandert in de tussentijd! Ligt dat aan Toevlucht of aan Beara? 


Geef een reactie