Schervenspiegel
17. Heenreis
Door:

Categorie: Drama / Roman
Geplaatst op 11 september 2017 | Bijgewerkt: 11 september 2017 om 08:43 uur.
Woorden: 2763 | Leestijd: circa 12 min.

Dit verhaal is alleen zichtbaar voor een aantal lezers. Wil je ook graag meelezen? Laat het me dan weten!


13 reacties

  1. Oeh! Ze zijn er nu echt! 

    En afgezien van alleen een paar hints, zoals het moment van het afscheid van hun moeder, ditmaal geen heel zware overpeinzingen. Toch ook echt wel fijn — het spijt me dat de algehele indruk van je verhaal tot nu toe nogal zwaarmoedig op mij overkomt. Dat doet waarschijnlijk geen recht aan het totaalbeeld dat misschien veel meer luchtigs bevat. 

    Komt denk ik ook doordat ik het met grote tussenpozen heb gelezen. Misschien kom ik binnenkort aan een meer aaneengesloten lezing toe… Dat is je verhaal echt wel waard! 

     

    Het is ècht een belevenis, om de kust van Israël vanuit het vliegtuigraampje aan je voorbij te zien schuiven terwijl het toestel al in staat van paraatheid is gebracht voor de snel naderende landing. Ik heb het tot op heden driemaal mogen meemaken en elke keer was het indrukwekkend. 

    Het cirkelend hoogte verliezen heb ik nooit meegemaakt op een vlucht naar Israël: boven de Middellandse Zee begint in mijn ervaring de afdaling al vrij snel na het passeren van Cyprus, en laten de piloten (uiteraard onder leiding van TLV Air Traffic Control) de toestellen linea recta vanaf zee behoorlijk laag over de kustlijn scheren om dan in één doorgaande lijn verder door te zakken en de metalen vogel aan de grond te zetten. Als jij een dergelijke ervaring met cirkelen hebt, is het natuurlijk helemaal akkoord, maar voor mij is het nieuw — bij Tel Aviv. Cirkelend in een wachtkamer op grote hoogte zou kunnen, als het druk is in de lucht — maar ik denk tòch dat het rondjes-draaien-om-hoogte-te-verliezen géén standaard protocol is.

    Leuk hoe de jongedames elkaar de ruimte gunnen om bij het raampje te mogen zitten. 

    Ook heel leuk hoe Nathan Mirjam (toch?) plaagt. 

    En dan Esther met haar voorbarige fixatie op Martin voor Naomi. 

    Walther —  is dat iemand anders dan Wouter (óók genoemd…)? — maakt een opmerking over turbulentie en luchtziekte. Ik zou het leuk gevonden hebben als in het laatste stukje (de nadering van Ben Gurion) iets daarover teruggekomen zou zijn: hebben de dametjes echt last gehad van misselijkheid? Heeft Walther/Wouter gelijk gekregen of niet? 

    Het uiten van het vooruitzicht schept een bepaalde verwachting, en die wordt nu opengelaten voor de lezer. Dat was een beetje onbevredigend — althans, aan mijn kant. Een triomfantelijke opmerking in zijn richting van één van de meisjes — of een triomfantelijke ‘zie-je-wel’-achtige uitspraak van de bron van de voorspelling zou in mijn ogen de weergave van de groepssfeer nog wat versterken, die bij zo’n reis na eerst de gezamenlijke voorbereidingen, dan het inchecken, wachten en vervolgens de ongeveer vijf uur durende vlucht toch wel op zal bouwen.

            

    Dus. 

    “Natuurlijk!” garandeert Naomi, terwijl ze…

    ‘garandeert’: een geniale vondst! 
    Ik twijfel even over het te garanderen *iets* aan *iemand* — vooral dat laatste laat je weg in de zin, maar de context geeft dat mijns inziens voldoende weer om in het volste vertrouwen van de vrijheid, die men zo genadig aan artiesten garandeert, overvloedig alsmede dankbaar gebruik te maken.

    Zoals we intussen van elkaar gewend zijn, heb ik tijdens het lezen de puntjes bijgehouden waar ik even op terug wilde komen.

    …maar in haar gedachten loopt ze de inhoud nog eens na.

    Zelf zou ik ‘haar’ in dit geval weglaten: ‘in gedachten’ lijkt mij de betere uitdrukking voor deze toepassing? 

    Gisterenavond…

    Misschien een idee om ‘gisteravond’ te overwegen? 

    Achter Esthers rug maakt Naomi een vertwijfelend gebaar.

    ‘Vertwijfelend’ is actief beïnvloedend; ‘vertwijfeld’ is passieve zelf-observatie: is Naomi vertwijfeld (passief), of vertwijfelt ze anderen of zichzelf met haar gebaar (actief)? 

    …niet meer zoveel, maar als tegenreactie op Esthers ongefundeerde fantasie, is haar belangstelling in hem nog verder gedaald.

    Arme Martin?  
    Maar, puntje: ik zou de komma na ‘fantasie’ weglaten. 

    Ergens benauwd het Naomi.

    Nog een actief/passief-puntje:

    • Het is benauwd. Passieve omschrijving van een (meestal meteorologische) omstandigheid. 

    • Het benauwt ( stam + -t ) Naomi. Actieve beïnvloeding. 

    De lucht draagt hem moeiteloos verder omhoog, naar zijn volgende bestemming. Zal de tijd haar lasten uiteindelijk ook niet kunnen dragen, zoals de lucht een vogel draagt?

    Dit is weer eens één van die prachtige ‘Anne’-omschrijvingen, die maken dat ik je schrijfsels zo graag lees. 

    Misschien een nadruk op ‘haar’ om de lasten van de tijd te onderscheiden van de lasten van Naomi? 

    Als de auto eindelijk geparkeerd is, duurt het niet lang voordat de hele familie, inclusief bagage, op het asfalt staat.

    Mag ik een gevalletje m-streepjes voorstellen? 

    …voordat de hele familie — inclusief bagage — op het asfalt staat.

    In de lange brede gangen zoekt een stroom van reizigers ieder hun eigen weg.

    Hmmm… zoeken *de reizigers* ieder hun eigen weg, of doet *een stroom* dat? 
    Zelf zou ik deze zin nog eens rustig onder je zeer vaardige handen nemen, als ik jou was. 

    Maar nu ze zelf oog in oog staat met twee geweren, kan ze iets opbrengen wat ze nog nooit eerder voor de angst van het verleden kon opbrengen: sympathie.

    Ik snap heel goed wat je bedoelt — in die zin is er niets aan de hand. Maar de uitdrukking "oog in oog staan met twee geweren" doet het beeld bij mij rijzen dat er twee geweren *op haar gericht worden*. Lijkt me een onjuiste beeldvorming. Maar misschien ben ik de enige die teveel van dat soort verhalen heeft gelezen. 

    Achter haar klinkt ineens de stem van haar vader. “Volgens mij wordt het tijd om afscheid te nemen.” Het groepje jongens dat het dichtst bij de balie staat, komt in beweging. De anderen lopen in een rustig tempo achter hen aan.

    De punt na ‘vader’ zou ik in een dubbele punt veranderen als je het citaat op dezelfde regel wilt laten beginnen als de aankondiging ervan. En de erop volgende actie (‘Het groepje jongens… komt in beweging.’) lijkt mij hoe dan ook gechikt voer voor een nieuwe alinea. 

    Naomi hoort niet eens wat ze zegt. Onderzoekend kijkt ze haar moeder aan, maar de blik die ze in de ogen ontdekt is zo afstandelijk, dat ze er niet naar durft te vragen.

    ‘…de ogen…’ — wat klinkt dat… afstandelijk?  Natuurlijk gebruik je dat woord verderop in de zin, maar… In mijn beleving zouden de ogen net zo goed ergens los op een balie kunnen liggen — of, zoals bij Shrek — met het steeltje op een glas sterk water. Sorry voor het nogal ruwe beeld. 
    Mag ik een voorzichtig voorstel doen om een voorzetje te geven? 

    ‘…maar de blik die ze in de toch zo vertrouwde ogen ontdekt is zo afstandelijk, dat…’

    Verder inhoudelijk: bedoel je met ‘afstandelijk’ hier: ‘Naomi koeltjes op een afstand houdend’ (want dat impliceert je woordkeuze hier)? Of bedoel je: ‘afwezig, dromerig’ alsof ze terugdenkt aan een andere situatie in een andere tijd? — in het laatste geval zou ik voor ‘afwezig’ kiezen, namelijk… 

    Ik zou me eerlijk gezegd ontzettend rot voelen — de hele ellendige vakantie lang — als mijn moeder *afstandelijk* afscheid van mij zou nemen als ik op een vakantie naar het buitenland ga… 

    De controle valt Naomi alles mee.

    Persoonlijk geef ik hier de voorkeur aan ‘alleszins’ in plaats van ‘alles’. 

    Achter Mirjam aan loopt Naomi naar de groep die een eindje verderop verzamelt.

    …Wàt verzamelt de groep? 

    Gezellig pratend en gemoedelijk plagend sluiten ze bij de anderen aan.

    …Wàt sluiten ze bij de anderen aan? 

    Misschien zijn deze twee zinnen te verduidelijken door er ‘zich’ aan toe te voegen… 

    “Waar?” Nieuwsgierig probeert ook Mirjam een blik op te vangen van het panorama.

    Hmmm… kànnn…

    Maar zelf zou ik liever onderscheid maken tussen twee uitdrukkingen:

    • ‘een blik werpen op iets’, en…

    • ‘een glimp opvangen van iets’.

    sad

    “Dankjewel!” Naomi klikt de gordel vast en probeert ondertussen zoveel mogelijk op te vangen van het tafereel beneden haar.

    Toen ik lang geleden op de basisschool en later op de havo zat, heb ik nog geleerd dat ‘ondertussen’ een *foutieve* samentrekking was — let op de tijdsvorm — tussen ‘intussen’ en ‘onderwijl’. Ondertussen is het door stug volhardend, consequent foutief gebruik — door onszelf — opgewaardeerd (léés natuurlijk: *verbasterd*!) tot geaccepteerd taalgebruik, waardoor het tegenwoordig goed gerekend wordt.

    Zelf vind ik het nog steeds niet mooi — ik gebruik het denk ik alleen in spreektaalgevalletjes, en dan het liefst sporadisch — maar dat is natuurlijk nog altijd het gevolg van de indoctrinatie en hersenspoeling die ik tijdens mijn jeugd heb moeten ondergaan. 

    Het diepblauwe water en de bijna witte stranden komt steeds dichterbij, totdat het beeld verdrongen wordt door talloze woonwijken waarin wolkenkrabbers fier rechtop de lucht in wijzen.

    Piet en Marie komt steeds dichterbij.  

    …de schok die door het vliegtuig golft…

    Een zeer interessante omschrijving. Ik zie het vliegtuig hierbij vóór me als bestaat het uit rubber.  

    Onder piloten is het een kwestie van grote prestige om een vliegtuig zo zacht mogelijk aan de grond te zetten. 

     


  2. Reactie nog niet afgerond toen ik hem plaatste!!!

    Geweldig dat de dames nu toch daar zijn — het heeft heel wat emoties en denkwerk losgewoeld tot nu toe.  

    Ik ben héééééééééél benieuwd (een grof understatement!!!) naar het vervolg van wat hun bezoek aan Israël hen zal brengen!!!

    DO NOT kiss!!!

    …Please?

  3. Haha, wil jij graag een plekje in het Guinness Book of Records…? angel 

    Maar: heel hartelijk dank voor je uitgebreide reactie! Ik ga er over in vogelvlucht op reageren. Betekent niet dat de rest niet belangrijk is, maar daar hoop ik later een keer naar te kijken!!

    #zwaarmoedig: goed dat je dat noemt. Ik herken het zelf ook wel (zie de reacties onder post 7). Dat het verhaal ietwat zwaarmoedig is, vind ik niet erg. Om eerlijk te zijn ben ik iemand die meer verwachtingen heeft van een 'ernstig' verhaal dan van een 'humoristisch' verhaal, om de reden dat ernst vaak veel beter blijft hangen dan humor. 
    Maar het is natuurlijk niet de bedoeling dat het té zwaarmoedig wordt. Want dan moet er wat lucht bij gepompt worden. Dus als dat zo is, laat het zeker weten!

    Enne… als je het een keer wat meer aaneengesloten wil lezen, zou je daar wat mij betreft ook mee kunnen wachten tot het af is. Dan kun je in één keer door naar het eind. Ik beloof je dat het niet zo'n langdurig traject wordt als Kd. 

    #cirkelend: tja… ik zal er nog eens heen moeten om het te controleren. Ik kan me wel herinneren dat we een keer cirkelden, maar misschien was dat wel bij Schiphol. 

    #Walther/Wouter: dat is inderdaad niet dezelfde. Valt me nu pas op dat de namen op elkaar lijken…

    #Turbulentie: is een goed idee. Dát weet ik nog wel! 

    Dit is weer eens één van die prachtige ‘Anne’-omschrijvingen, die maken dat ik je schrijfsels zo graag lees. 

    Haha… En juist over dít stukje twijfelde ik of ik het nog even weg zou halen voordat ik het postte. Maar goed, blijkbaar komt het dus niet al te 'zweverig' over? (Overigens: persoonlijk ben ik én nuchter én niet-zwaarmoedig…)

    #afstandelijk: ik bedoel inderdaad: ‘Naomi koeltjes op een afstand houdend’. 

    #rot/afscheid: Ja, daar heb je een punt. Naomi's moeder kijkt afstandelijk in de zin van: ik wil niet dat Naomi nu iets aan me vraagt, daar sta ik op dit moment niet open voor. Ze is niet afstandelijk in de zin van: ik wil Naomi zien en ik ben blij dat ze nu ver weg gaat. Daarnaast is ze ook ietwat afwezig. Combinatie van die beide. 

    #Ondertussen: je hebt het vaker genoemd, maar ik ben van de nieuwe generatie 

    Piet en Marie komt steeds dichterbij.  

    Gezellig, laat maar komen!! 

    #Schok: tja, die is toch echt op waarheid gebaseerd hoor!

     #DO NOT kiss!!!

    Ik ga mijn best doen…

    Eens bereik ik vast wel mijn doel…! 

  4. Dus… ik dacht: hé, een reactie van Quizzy! Even lezen! Op de telefoon, want ik lag even op bed. En ik maar scrollen, en scrollen…. 

    Haha! Maar het bracht me wel in herinnering dat ik had beloofd ook nog te reageren. Dus!

    Het eerste dat bij mij opviel was de moeder van Naomi en Mirjam. Ik dacht ineens: ooh, dat moet ik teruglezen. Hoe zit het ook alweer? We hebben heel wat gesprekken gehoord met oma, en ook meegeleefd met oma, maar niet met hun moeder. Die wil er helemaal niet meer over praten geloof ik? Ik ga zeker nog een keer teruglezen.

    Mooi ook weer dat inkijkje in het gezinsleven. Het lijkt me heel gezellig zo met meer dan maar twee kinderen 🙂 Altijd genoeg te doen en te beleven!

    Dan over het vliegtuig: daar zat ik ook even naar te kijken net zoals EsQuizzy. Ik heb even opgezocht wat meestal het moment is waarop je je gordels moet omdoen. Bij sommige maatschappijen is dat wanneer het vliegtuig beneden de 20.000 voet daalt, bij anderen beneden de 10.000. Ik heb net even zitten kijken op Flightradar, maar vliegtuigen vanuit (West-)Europa hebben nog zo'n 80 km te gaan als ze de 10.000 voet grens doorgaan. En: ze vliegen dan vrijwel helemaal oostelijk, dus de kustlijn én Tel Aviv liggen voor de neus van het vliegtuig. Ik vraag me dus even af of je, op het moment dat je de stad goed kunt zien, niet al beneden die 10.000 voet bent. Maar goed, ik was op mijn vijftiende eenmalig in Israël en dat is dus nu 26 jaar geleden… 
    O ja, en je ziet ze inderdaad op Flightradar zelden cirkelen: het gaat in 1 rechte lijn op de landingsbaan af, die ligt globaal in oost west richting.

    Nog een klein dingetje: zijn er werkelijk nog mensen die applaudiseren in een vliegtuig?? Dat heb ik eigenlijk nooit meegemaakt. Behalve na een hele moeilijke, heftige vlucht misschien.
    Enne, ik vond het wel een leuk voorstel van EsQuizzy om te horen of ze nu nog misselijk waren geweest of niet 😉

    Verder maar weer!!! Ben heel benieuwd!

    Ik kreeg de hele tijd trouwens het idee, bij de dingen die we gedeeltelijk meekregen van oma, dat er misschien niet zomaar een aanslag is geweest, maar dat zij het idee heeft dat ze iemand niet heeft kunnen redden. Dat er niet alleen angst is, maar ook schuld. Maar waar ik dat nu vandaan haal? Komt ook een beetje doordat er een lange periode stilte was in het verhaal, denk ik 😉 Gelukkig is Schervenspiegel nog niet zo lang dus ik lees nog een keer terug!

  5. #gordels / Tel Aviv zien: het moment van gordels omdoen is inderdaad al ver voordat de passagiers (aan de linkerkant van het vliegtuig) Tel Aviv — eigenlijk direct voor de landing — voorbij zien schuiven. Goed opgemerkt, Lady Vi. 

    #schok: de doelstelling wil niet altijd garanderen dat een landing vlekkeloos verloopt. Er spelen zóveel factoren een rol: zijwind, turbulentie, inschatting door de piloot, vliegervaring van elke passagier afzonderlijk (de één ervaart een landing al gauw anders dan de ander…)…: 

    #zwaarmoedig:

    …om de reden dat ernst vaak veel beter blijft hangen dan humor…

    Ik herinner me reacties van lezers onder Kd, waarover ik me enigszins verbaasde. Maar ik vermoed dat ik nu zelf zo’n lezer ben bij wie vooral de ernstige dingen zijn blijven hangen. 

    #aaneengesloten lezen / niet zo’n lang traject: 

    #nuchter & niet-zwaarmoedig: ik heb éénmaal de eer en het genoegen gehad je te mogen ontmoeten, en je eigen zelfomschrijving hier komt volledig overeen met de indruk die je toen — als bevestiging van het beeld dat je op bloCnoot al gaf — op mij maakte. 

    #‘zweverig’: nee. Wèl enigszins ‘verheven’ — maar, zoals ik al aangaf, dat element verheft juist zowel de schrijver als het verhaal, in *mijn* beleving. En ik ben géén werkend kompas als het gaat om het inschatten van verkoopsucces en/of populariteit van een verhaal. 

  6. Ook jij bedankt voor je reactie, Lady Vi!

    Naomi's moeder wil er inderdaad niet over praten, dus vandaar dat je er ook niets over gelezen hebt. 

    #Gezellig: ja, lijkt mij ook… Al kan ik me voorstellen dat je met meer kinderen misschien ook wel weer sneller ruzie hebt…

    #Vliegtuig: fijn dat jullie daar zoveel over weten! Ik ga er nog een keer naar kijken.

    #Applaudisseren: haha, ik dacht altijd dat dat typisch iets uit een boek was, maar blijkbaar toch niet. Ik heb het namelijk zelf meegemaakt. 

    #Aanslag/schuld: interessante gedachte!

    Ik herinner me reacties van lezers onder Kd, waarover ik me enigszins verbaasde.

    De pot verwijt de ketel…  Maar wel goed om het te benoemen en te beseffen! Wie weet krijg ik er bij de schrijfcursus gouden tips voor .

    #nuchter & niet-zwaarmoedig : haha… nou… misschien was ik die bewuste dag toch wel wat minder nuchter dan normaal… 

  7. #nuchter & niet-zwaarmoedig : haha… nou… misschien was ik die bewuste dag toch wel wat minder nuchter dan normaal… 

    Bij gebrek aan vergelijkingsmateriaal kan ik dat niet tegenspreken. Ik weet daarnaast niet wat je gedronken hebt, toen.

     

  8. Hihi, volgens mij waren we vooral zenuwachtig, Anne? Al die 'vreemden' ontmoeten? Al was dat er voor mij eentje minder dan voor jou… 
    En nu gaan we hopelijk samen op cursus, wie had dat gedacht!

 

Geef een reactie