De clown met het mislukte giecheltje
Door:

Categorie:
Geplaatst op 8 juni 2012 | Bijgewerkt: 8 juni 2012 om 17:52 uur.
Woorden: 468 | Leestijd: circa 2 min.
|

De clown met het mislukte giecheltje
De clown met het mislukte giecheltje was niet zomaar een clown. Het was een verdrietige clown. Een clown die niet kon lachen.
Het circus was van plan hem te ontslaan, want een clown die de mensen verdrietig maakt met zijn verdriet is een  mislukte clown.
Een clown hoort mensen blij te maken.
Maar deze clown kon dat niet.
Want hij was zo verdrietig.
Het verdriet straalde van hem af.
Daarom wilden mensen niet zo graag in zijn buurt zijn en dat maakte hem nog veel verdrietiger.
Dus deze clown werd depressief.

Wie zou de clown kunnen troosten?
Wie zou de clown belangrijk genoeg vinden om gehoord te worden en wie zou de clown kunnen vertellen over dat Jezus van Hem houdt?

Op een dag toen de clown triester dan anders uit zijn ogen keek gebeurde er iets.
De zon scheen en de clown voelde de warmte van de zonnestralen tintelen door zijn hele lijf.
Het maakt hem een heel klein beetje minder verdrietig, maar nog steeds was de clown een heleboel beetjes verdrietig.
Hij had niemand die hem troosten kon.
Was er echt niemand?
Of had deze clown het verkeerd?
De clown vroeg zich af of het leven bestond uit meer dingen dan reizen, optreden, werken, eten en slapen.
Zijn leven voelde zo leeg.
De  leegte was zeer aanwezig.
Prominent eiste ze haar plek op.
En toen kwam een glimmende nietsvermoedende zeebel die splash doet.
En er ging een beetje lucht uit het teveel aan leegte. Hij ging slapen op een lekker muziekje.
“Kom o Heilige geest wij wachten op u, Heil’ge geest kom nu” Hij kreeg er moed van. Al begreep hij nauwelijks wat het liedje vertelde.

Toch was de clown minder verdrietig. Hij ging op zoek.

Wie zou hem kunnen vertellen wat een Heilige Geest is?

Is dat zoiets als een spook alleen dan minder eng?

Of is het boom zoals de boom uit Poccahontas die kon praten?

 

De clown met het mislukte giecheltje lachte niet.

Op een dag ontmoette de clown hem.

Een man. De man kwam naar hem toe.

Hij kwam er zomaar bij zitten toen de clown zijn voorstelling oefende.

 

De man klapte niet, maar dat gaf niet, want hij was er gewoon.

De clown voelde zich veilig bij de man.

Hij liep naar hem toe. En zei hallo.

De man groette terug. Hij zei dag Lucas. Ik ben zo blij jou te zien.

De clown verbaasd. Iemand blij hem te zien?

Dat kon toch niet. ‘Hoe weet u,’ stamelde hij, ‘mijn naam?’

 

Het was even geleden dat iemand hem bij zijn echte voornaam werd genoemd.

De man zei hem dat hij Jezus heette en dat hij hem altijd al kende.

 

Hoe kan dat vroeg de clown zich af?

 

 

 



3 reacties

  1. Volgens mij stond een deel van dit verhaal ook op de oude site, of niet? Het komt me zo bekend voor! Ik vind het mooi. De zinnen zijn kort, niet echt beschrijvend, maar dat maakt juist dat je het gevoel beter op kunt pakken. Zo gebroken als de clown zich voelt, zo kort zijn de zinnen. Zo komt dat in ieder geval bij me binnen. Mooi! Komt er meer?

 
|

Geef een reactie