De tekening
Door:

Categorie: Korte verhalen
Geplaatst op 21 november 2014 | Bijgewerkt: 11 juni 2015 om 09:24 uur.
Woorden: 1492 | Leestijd: circa 6 min.
|



52 reacties


  1. Hoi Arne,

    Een mooi verhaal met een bekend thema voor ons als je bloCnoot-lezers.

    Haha, en ik had het niet eens in de gaten, in eerste instantie. Dus bij lezerspubliek dat jouw andere verhaal niet kent, zal het helemaal een verrassing zijn.

    Je vroeg om puntjes.

    De allerbelangrijkste is het feit, dat het laag overvliegende passagiersvliegtuig zich in een andere dementie lijkt te bevinden.

    …dementie? =D

    Ik vermoed, dat je “dimensie” bedoelde.

    ; )

    Verder valt het me op dat je heel vaak incomplete spreektaal gebruikt. Als stijl is dat… hmhm… nou ja, het kàn. =)

    Voorbeeld?

    « Ze was opgestaan en naar het pad gewandeld. Waarschijnlijk om naar huis te gaan. Zich niet bewust van de achterop komende fietser. »

    De laatste twee zinnen zijn de zinnen van iemand die een verhaal *vertelt*, niet van iemand die een verhaal *schrijft*. Daar kun je voor kiezen, al is het taalkundig maar zozo, en nee: het zou niet meteen mijn keuze zijn. Aan de andere kant: als dit voor een tijdschrift is… Och… =)

    « …zijn dikke vol begroeide takken… »
    Misschien een komma na dikke? =)
    En in plaats van ‘vol begroeide’ zou ik ‘volle’ of ‘afgeladen’ gebruiken, of (als je iets anders bedoelt: ‘volgroeide’). =)

    « Zijn hand met daarin het zwarte scherp geslepen potlood ruste op het opengeslagen schetsboek dat op zijn schoot lag… »
    Het ‘ruste’ mist een ’t-tje: stam is rust, komt in vt -te achter: rustte.

    =)

    Waar je je verhaal misschien óók nog wel een keer op mag doornemen zijn woorden, die je los van elkaar schrijft terwijl ze aan elkaar horen, of just vast terwijl ze los horen.

    Een paar voorbeeldjes?
    enig sinds => enigszins
    zo veel te weeg => zoveel teweeg
    …tegen de zelfde boom => dezelfde
    …een schuinoog => schuin oog

    Nou ja, dat soort dingetjes. =)

    Concluderend: het is een mooi verhaal, het eindigt ook heerlijk ontspannen. Het zal zeker in een romantisch tijdschift niet misstaan — en het geeft nog een flink stuk bewustwording ook vanwege het achterliggende thema.

    Laat je nog weten of het geplaatst is? Leuk!

    =)

    • Dank voor je reactie EsQuizzy.

      Ja bekend thema voor jullie. Dit is het eigenlijk het korte verhaal dat ik (al heel lang) in grove lijnen in mijn hoofd had voordat ik aan Kruispunt begon. 🙂

      #demensie. Oeps 😉

      #incomplete spreektaal.
      Dit is weer even een lastige, wat bedoel je nu precies?
      Waar gaat het fout?

      Ik schrijf hier als de verteller die een gebeurtenis beschrijft waar hij als het ware getuigen van is gewees. Is dat dan wel of niet goed? Of is klopt de zinsbouw niet?

      Als ik naar je voorbeeld kijk, heb ik ook het idee dat dit juist mijn schrijfstijl is. Niet al te strak en een beetje nonchalant 🙂

      Je eind conclusie, beschouw ik echt als compliment.
      Dank je wel 🙂

      Q¿Q


    • =)

      Het compliment is helemaal gemeend: ik vind het een prachtig verhaal. =)

      Op je vraag en de rest van je reactie zou ik het volgende willen zeggen.

      Je opmerking over je schrijfstijl vind ik… interessant. Je hebt een nonchalante, niet al te strakke schrijfstijl. Goed… laten we eens kijken.

      Stel, dat we in het tijdperk van de gilden leefden, en ik zou een ‘ervaren schrijver’ zijn bij wie jij solliciteert naar een positie als ‘leerling-schrijver’.
      In dat geval zou jouw opmerking over je schrijfstijl voor mij een directe motivatie kùnnen zijn om jouw sollicitatie keihard af te wijzen.

      Als je bij je sollicitatie in dat geval dit verhaal in oorspronkelijke vorm had ingeleverd als getuige van je bekwaamheid, zou ik je als gildemeester met één opgetrokken wenkbrauw over het perkament hebben aangekeken, om vervolgens te vragen: „Nonchalant? Niet al te strak? Daarmee bedoel je denk ik een verbloeming van de term: ‘slordig’?”

      Want, Arne, iemand die jouw omschrijving geeft voor ‘zijn stijl’, komt daarmee op mij over alsof hij of zij niet geïnteresseerd, noch gemotiveerd is om adviezen aan te nemen om zijn of haar kwaliteiten verder te ontwikkelen.

      „Zozo,” zou de oude EsQuizzy gekraakt hebben. „Vertel me eens, beste Arne, wat je van mij denkt te gaan léren…”

      De oude EsQuizzy zou na Arnes nonchalante schouderophalen een liniaal gepakt hebben en die aan Arne gegeven hebben, waarop hij richting een wandhoge boekenkast tegenover het raam zou hebben geknikt met de opmerking: „Nu je hier tòch bent met je jonge benen, zou je die liniaal even voor mij weg willen leggen, beste jongen? Als jij bij mij komt werken, zul jij zèlf degene zijn, die hem het eerst weer nodig zal hebben.”
      Vol interesse zou de oude schrijver toegekeken hebben om te zien op welke plank de meetlat zou komen te liggen.

      Nogmaals, Arne, je verhaal is mooi — qua inhoud.
      Qua schrijfstijl zou het met dingen als ‘dementie’ voor ‘dimensie’ en ‘enig sinds’ voor ‘enigszins’ niet voorbij de redactie van een zichzelf respecterend magazine komen. Als jij jezelf serieus wilt nemen als schrijver, màg dat soort fouten namelijk niet aan je *eigen* aandacht voorbijgaan.
      En heel eerlijk? Mijn respect voor het tijdschrift zou drastisch dalen als ze je verhaal in de oorspronkelijke vorm zouden plaatsen.

      Ik weet, ik kom nu niet lief over, maar dit is heel serieus gemeend met de bedoeling dat het je zal aanmoedigen om je lat hoger te leggen dan waar hij nú heel comfortabel lijkt te liggen.
      Want, nogmaals: je verhaal (ook het andere) is zéker mooi. De technische uitvoering is echter nog véél te slordig.

      Ik weet: ik bèn geen ervaren schrijver.
      En qua stijl? Iedereen heeft andere voorkeuren. Je zegt weleens dat je het belangrijk vindt dat verhalen een voorbeeldfunctie hebben. Wel, het gebruik van incomplete zinnen staat daar in *mijn* beleving lijnrecht tegenover: het is het actief toepassen van taalverarming in plaats van de taal zo correct mogelijk toe te passen om het een voorbeeldfunctie te laten hebben. Want als jij zulke non-zinsconstructies gebruikt, gaan kinderen en tieners daar nòg weer makkelijker mee om en stimuleer je ze niet om de taallat zo hoog mogelijk te leggen.

      Maar dat is mijn persoonlijke visie. En ik acht mijn verhalen nog niet goed genoeg om ze daadwerkelijk uit te geven. Daarom staan ze hier op bloCnoot: ik heb nog tips, op- en aanmerkingen en adviezen nodig.

      De grootste tip die ik ooit op schrijfniveau gekregen heb, was van een leraar op de havo, die mij goed vond schrijven al schreef ik altijd over hetzelfde: vliegtuigen.
      Hij vroeg me of ik ook wel over iets anders kon schrijven.

      Dat vond ik niet leuk om te horen.
      Maar het heeft wèl mijn horizon verbreed en mijn lat hoger gelegd.

      Jouw kwaliteit als bedenker van verhalen is onbetwist. Je kùnt het, Arne! Serieus! =)

      Maar verlaag je alsjeblieft niet tot de ijdele gedachte dat ‘nonchalance’ ook maar iets stijlvoller is dan ‘slordig’.
      Want dat is niet zo.

      Ik wil je met alle plezier op- en aanmerkingen geven, en waar ik kan ook tips.
      Maar ik besteed alleen serieus aandacht aan mensen die hun lat hoog leggen en leren van hun fouten.
      bloCnoot is in mijn ogen géén ‘levend autocorrectie’.
      bloCnoot is een online trainingscentrum.

      Het is de bedoeling dat je van ‘puntjes’ en van andermans werk léért, zodat de eigen kwaliteiten, die je gekregen hebt, verder groeien en ontwikkelen dan waar ze nu zijn.

      =)

    • Hi Esquizzy,
      Dank voor het zo serieuze mee denken, en je opbouwende kritiek. Ik zou bijna zeggen een reactie zo als ik van jou mag verwachten. 🙂

      …Alleen, ik ben bang dat we het hier niet over hetzelfde hebben, waarbij een verkeerd gekozen woordkeuze van mijn kant de grootste boosdoener lijkt te zijn.

      De woorden “nonchalant” en “strak” uit mijn mond, waren niet gericht op spelling en grammaticale fouten in de tekst, en zelfs niet op evt verkeerde zinsbouw. Ik meen dat we die discussie al eens eerder gehad hebben, en eigenlijk wil ik het daar ook wel een beetje bij laten.

      Mijn woorden waren bedoeld als uiting over de vorm van schrijven.
      In mijn ogen heel iets anders.

      Ze werden geuit, omdat ik (nog steeds) niet helemaal door heb wat je bedoelde met je opmerking over “incomplete spreektaal”. De voorbeelden die je geeft, lezen voor mij als volledig kloppende zinnen, waarin ik niet kan ontdekken waar de fout zit.
      Juist omdat je in de zin ook het woordje “vaak” gebruikt, maar dit voor mij een voor het eerst gehoorde opmerking was, dacht ik dat je opmerking misschien op de vorm van schrijven sloeg (niet op de grammatica en spelling)

      Juist om te leren, zou ik toch graag een antwoord op de vraag hebben, waar het nu fout gaat, waarbij je echt in het hoofd moeten houden dat ik wat anders zie dan jij (denk maar aan iemand, met dyslexie). Ik heb helaas soms echt een schijnwerper nodig die groot op laat lichten, welk woord, woorden, volgorde of wat dan ook, niet klopt.

      Q¿Q


    • Arne, jij stelt mij voor raadsels.
      Ik kan me niet aan de indruk onttrekken dat jouw *zelfomschrijving* heel anders is dan *wat je hier op bloCnoot allemaal aan schrijfwerk en karakter laat zien* — en dat is voor mij een puzzel…
      …een puzzel, die ik niet leuk vind om te zien, helemaal omdat je het daar, wat dat onderwerp betreft, bij wilt laten.
      Maar ik zal het respecteren ook al denk ik dat je daarmee heel veel van je eigen potentieel laat liggen.

      =/

      Goed. Die zinnen uit dat voorbeeldje dat ik uit jouw tekst gaf.

      « Ze was opgestaan en naar het pad gewandeld. Waarschijnlijk om naar huis te gaan. Zich niet bewust van de achterop komende fietser. »

      De eerste zin “Ze was opgestaan en naar het pad gewandeld.” — dat is een complete zin.
      Persoonsvorm, onderwerp, gezegde en nog een paar dingen die (voor nu) te ver voeren.

      Dan: “Waarschijnlijk om naar huis te gaan.”
      Noem mij eens de persoonsvorm, het onderwerp en het gezegde in deze non-zin? =)

      Dan: “Zich niet bewust van de achterop komende fietser.”
      Zelfde vraag: geef mij persoonsvorm, onderwerp en gezegde in deze non-zin.

      =)

      Zie je nu wat ik bedoel?

      =)


    • Nog even teruggelezen: de ‘heel vaak’ uit mijn eerste reactie geeft inderdaad een niet helemaal realistisch beeld. Mijn excuses daarvoor, zo héél vaak komt het hier niet voor maar het viel me op tijdens het lezen en dan lijkt het groter dat het misschien in werkelijkheid is. =)

    • Mag ik hier een aanvulling op geven?

      Arne, ‘gewone’ Nederlandse zinnen bestaan zoals EsQuizzy al zegt uit een onderwerp, een persoonsvorm en een gezegde. Maar dat is al best heel abstract. Als ik het iets simpeler mag maken?

      Even als voorbeeld: een gewone Nederlandse zin is:

      Ik lees een boek.
      Je moet in Nederlandse schrijftaal iedere zin los van wat eromheen staat kunnen begrijpen.
      Wat Quizzy bedoelt is dat er bij jou regelmatig zinnen zijn die iets missen dat je niet weg kunt laten.

      Om het zinnetje hierboven als voorbeeld te gebruiken: dan staat er dus: ‘Lees een boek’. Of ‘Ik een boek’.

      Correcter zou in dit geval zijn: Ze was opgestaan en naar het pad gewandeld, waarschijnlijk om naar huis te gaan. (Ze was )zich niet bewust van de achterop komende fietser.

      Zie je het verschil? Natuurlijk weten we wel dat het nog steeds over deze vrouw gaat. Maar als je de zinnen los van de context leest, zijn ze incompleet.

      ‘Waarschijnlijk om naar huis te gaan.’ is geen Nederlandse zin. Want wie gaat er dan naar huis? Het hoort nog bij de zin ervoor.
      En ‘Zich niet bewust van de achterop komende fietser.’ is ook geen echte zin. Want wie is zich niet bewust dan?

      Snap je?

    • Onderstaande reactie heeft zo lang geduurd, dat ik inmiddels alle andere reacties ook weer heb gelezen, en daardoor weer verschrikkelijk(!) aan het twijfelen wordt gebracht of ik deze nu nog moet plaatsen. …doe het toch maar.

      EsQuizzy, ik weet even niet goed hoe ik verder moet reageren.
      Ik begrijp het eerste deel van je reactie niet, t.o.v die van mij. Dat ik een “puzzel” ben voor veel mensen, is iets dat ik mijn hele leven al hoor. Ik weet niet goed hoe ik daar verder op moet reageren, al waardeer ik de term die je hier kiest t.o.v de meer gebruikelijkere negatieve termen als “vreemd”, “raar”, “wereldvreemd” etc.
      Maar wat bedoel je bijvoorbeeld met “zelfomschrijving”? Refereer je hier nu naar het feit dat ik mijn eigen schrijf VORM (niet de grammatica en spelling) nonchalant en niet al te strak noem? Ik heb nu spijt dat ik die woorden gebruikt heb want ze lijken jou op een bepaalde manier te “raken”, en onbedoeld een verkeerd beeld van mij over te brengen.

      Het lijkt voor mij nu of ik met die woorden op drijfzand ben gaan staan, en wat ik ook probeer om de fout te herstellen, het lijkt alsof ik daarmee juist steeds dieper in de problemen kom.

      Toch voel ik de behoefte om nog een poging te doen.

      De gewraakte zin kwam als reactie op onderstaand stukje uit jouw eerste reactie op mijn verhaal.

      “« Ze was opgestaan en naar het pad gewandeld. Waarschijnlijk om naar huis te gaan. Zich niet bewust van de achterop komende fietser. »

      De laatste twee zinnen zijn de zinnen van iemand die een verhaal *vertelt*, niet van iemand die een verhaal *schrijft*. Daar kun je voor kiezen, al is het taalkundig maar zozo, en nee: het zou niet meteen mijn keuze zijn. Aan de andere kant: als dit voor een tijdschrift is… Och… =) “

      Mijn reactie hier op was:

      “Als ik naar je voorbeeld kijk, heb ik ook het idee dat dit juist mijn schrijfstijl is. Niet al te strak en een beetje nonchalant 🙂 “

      Ik bedoelde hiermee te zeggen dat ik inderdaad graag schrijf als iemand die “vertelt” (beschrijft) en niet als iemand die “schrijft”, en ook dat ik het leuk vind om de gewone spreektaal te gebruiken buiten het Algemeen Beschaafd Nederlands (ABN).

      Ik bedoelde dus NIET te zeggen, dat ik het met spelling en grammatica niet zo nou nam, en daar maar wat nonchalant mee omging, en er ook eigenlijk niet veel moeite voor wilde doen, want dat was (door mij vrijvertaald) de strekking van jouw tweede reactie.

      Omdat in mijn ogen de tweede reactie gestoeld was op iets wat ik niet bedoelde, en omdat de reactie veel weg had van deze http://www.blocnoot.nl/kruispunt/16-vraagtekens/#comment-10305 , reageerde ik met:

      “De woorden “nonchalant” en “strak” uit mijn mond, waren niet gericht op spelling en grammaticale fouten in de tekst, en zelfs niet op evt verkeerde zinsbouw. Ik meen dat we die discussie al eens eerder gehad hebben, en eigenlijk wil ik het daar ook wel een beetje bij laten.”

      Waar ik het hier bij wilde laten, was de OORZAAK waarom spelling en grammatica lastig is voor mij. Ik bedoelde dus niet dat ik verder geen tips en hulp etc meer wilde, want dat wil ik nu juist wel, maar ik vind het niet prettig als een echt persoonlijk probleem uitgelegd wordt als nonchalant / slordig of de lat niet hoog genoeg leggen.

      Ter illustratie voor wat betreft het spelling en grammatica probleem. Het laatste stuk van je reactie voelen voor mij als “trick-questions” waar het voor mij bijna onmogelijk is om een goed antwoord op te geven. Er is ook een zekere drempel om op deze manier die vragen te beantwoorden, omdat ik daarmee moet laten zien dat ik bepaalde dingen niet weet. 🙁

      Maar goed, hier gaat ie dan:

      De eerste zin “Ze was opgestaan en naar het pad gewandeld.” — dat is een complete zin.
      Persoonsvorm, onderwerp, gezegde en nog een paar dingen die (voor nu) te ver voeren.

      Dan: “Waarschijnlijk om naar huis te gaan.”
      Noem mij eens de persoonsvorm, het onderwerp en het gezegde in deze non-zin? =)

      Dan: “Zich niet bewust van de achterop komende fietser.”
      Zelfde vraag: geef mij persoonsvorm, onderwerp en gezegde in deze non-zin.

      #non-zin: Als in “Dit is geen zin” of als in “nonsens”?

      In de tweede zin zit denk ik geen persoonsvorm, maar ik begrijp niet waarom dat nodig is, want dit is toch een verlengde van de eerste zin, waarin “ze”de persoonsvorm is (toch?).
      Het onderwerp is: Huis?

      In de derde zin is de persoonsvorm: Zich? (twijfel), en het onderwerp: Fietser?

      “gezegde” is een term die ik niet ken ivm grammatica, en ik neem aan dat je hier niet een spreekwoordelijkgezegde bedoeld?. Dit voelt dus best “dom”, want ik heb geen idee wat je hier bedoeld. :/

      Oke, op dit punt is het nu voor mij nog steeds raden wat nu fout is en nog belangrijker, hoe het dan anders moet.
      Ik gis, dat je bedoeld dat in zin twee, nog een persoonsvorm moet? Maar hoe dan? 🙁

      Goed, intussen heb ik de andere reacties gelezen, en daarmee zou ik nu bovenstaande vragen beter kunnen beantwoorden, maar dat zou dan weer een vertekend beeld geven.

      Oke, ik laat het hier even bij. Ik ben al vanaf 9 uur met deze reactie bezig, en merk dat ik er gefrusteerd en erg onzeker van wordt. Ik hoop echt dat in ieder geval duidelijk is wat ik nu wel en niet bedoel. 🙁

      #¿#

    • Hoi Arne, de uitleg van jou over de ‘mapjes in je hoofd’ was bij mij inderdaad wat weggezakt, dat heb ik nu weer scherp.

      Daarmee blijft wèl van mij uit staan, dat ik meer gericht ben op dingen aanleren dan op dingen aangeven of aangegeven krijgen. Dat komt door mijn eigen achtergrond.
      Lady Vi maakte laatst een opmerking, toen ik een heel specifieke methode ging toepassen om iets duidelijk te maken, dat ze op die manier veel makkelijker wis- en scheikunde geleerd had kunnen hebben.
      Ik vind het héél moeilijk te geloven dat er geen methode is die het jou makkelijker zou maken, zonder dat je van ‘puntjes van anderen’ afhankelijk bent.

      En… ja, sorry, op mij komt jouw houding over als ‘je verschuilen achter je handicap’, in plaats van de handicap te accepteren en er vervolgens zoveel mogelijk mee zien te bereiken. Snap je wat ik bedoel? Van mij zul je géén ‘Blijf maar komen met je puntjes, hoor…’ horen. Ik ben niet Lady Vi — en ik denk anders over de beste methode om jou verder te helpen.

      Maar die lat… die moet je zèlf leggen. Ik kàn niet eens proberen je verder te helpen als jij dat niet wilt, en als jij dat niet wilt, dan heb ik dat te respecteren. Je kunt blijven waar je zit met hulp van anderen — en je kunt daar vandaan jezelf verder vechten, met hulp van ànderen. En dat is helemaal niets om je voor te schamen, maar het blijft wèl jouw keuze. Ik heb al meer mensen dat zien doen.

      Jouw houding richting jouw handicap vertaalt zich *bij mij* als een ‘veilig blijven zitten’- variant — dat kàn zeer zeker onterecht zijn.

      In dat geval spijt het me, ik hoop dat je het me zult vergeven dat die drang om te stimuleren bij mij enorm sterk is, tot irritant toe.

      Wat ik bedoelde met ‘jouw zelfomschrijving’: in je profiel heb je staan, meteen aan het begin: ‘Levensgenieter met Asperger’.

      Los van de vraag waarom je dat laatste stukje info zou willen gebruiken om jezelf te introduceren, komt dat wat ik van ‘Asperger’ weet (niet erg veel, geef ik toe) — heel anders op mij over dan de Arne Overbeek voor zover ik jou hier heb mogen leren kennen — en dàt bedoelde ik met die puzzel. Voor mij is dat hele woord in je intro niet nodig, omdat ik gewoon geen ‘Asperger’ uit jouw verhalen haal, en óók niet uit je reacties onder verhalen en óók niet op het Forum. Dus toch maar mijn vraag: is het nodig dat dat daar staat?

      =?

      Dan… de zinnen. Anne geeft de beste oplossing: je kunt de incomplete zinnen wel degelijk zo gebruiken, maar maak er dan tenminste onderdelen van complete zinnen van:

      Ze was opgestaan en naar het pad gewandeld — waarschijnlijk om naar huis te gaan. Het leek erop dat ze zich niet bewust was van de achterop komende fietser.

      Ik maakte in mijn reactie geen onderscheid tussen schrijfvorm (stijl) en grammatica/spelling, by the way. Jij leek die dingen in mijn ogen samen te voegen tot jouw ‘nonchalante, niet al te strakke stijl’ — en als dat zo is, vind ik de keuze voor die ‘stijl’ géén goede zaak met het oog op mijn indruk van de door jou zelfgeplaatste lat.

      Voor jouw verdere invulling van mijn eigen perspectief: ik heb het hart van een leraar en ik heb iets mogen zien van het Vaderhart van God, en ik kan er daardoor slecht tegen als ik de indruk krijg dat iemand anders óók een lager beeld van zichzelf heeft dan nodig is, hoe terecht een handicap ook benoemd mag worden.
      En het vervelende? Ik heb daar (onzekerheid) zelf dus óók last van, al lijkt het hier niet altijd zo te zijn.
      Maar daardoor kan ik ook méévoelen…

      =)

    • Esquizzy, ik ben blij met je uitleg. Ik wil hier nog even uitgebreid op reageren, maar dat gaat nu niet meer lukken. Ik hoop vanavond nog even tijd te hebben.

      Overigens heb ik de twee zinnen (ook de zin “Het lange zwarte haar…” die Anne noemde) iets aangepast, zoals ik denk dat het dan wel zou kloppen.

      Q¿Q

  2. Een mooi verhaal met een mooi einde, Arne!
    Grappig trouwens dat ik wel al snel een vermoeden had over het bekende thema :).

    Zoals Quizzy ook al aangaf, viel bij mij de incomplete spreektaal ook op (vooral in het eerste gedeelte).
    VB: Ze was opgestaan en naar het pad gewandeld. Waarschijnlijk om naar huis te gaan.
    ‘Waarschijnlijk om naar huis te gaan,’ is een zin zonder persoonsvorm. Als je deze als zin als een op zichzelf staande zin leest, is het eigenlijk geen complete zin. Volgens mij is dit heel makkelijk op te lossen door i.p.v. een punt tussen gewandeld en waarschijnlijk er een komma van te maken.
    -> Ze was opgestaan en naar het pad gewandeld, waarschijnlijk om naar huis te gaan.

    * dag één -> de eerste dag? Komt op hetzelfde neer, maar die ‘één’ zorgt er bij mij voor dat er veel meer nadruk op de éé’s komen dan nodig is :).
    * Het lange zwarte haar zacht golvend in de wind, verdiept in het boek dat ze las. -> Ook dit is weer een zin zonder p.v. En bij het heel letterlijk lezen van deze zin lijkt het alsof het lange zwarte haar verdiept is in het boek :).
    * het geen -> hetgeen (2x)
    * jongen mannen -> jongemannen
    * eind resultaat -> eindresultaat
    * Met de rug naar hem toe tegen de boom leunend had ze had hem nog een hint gegeven, -> had ze had?? 🙂
    * sprookjes prinses neer zeeg -> sprookjesprinses, neerzeeg
    * Lindeboom -> lindeboom

    Enne, laat je nog weten of het geplaatst is? 🙂

  3. Haha, ik zie dat Anne net hetzelfde zegt als ik over die zinnen 😉

    Maar goed, nu inhoudelijk. Mooi verhaal! En ja, doordat wij al weten van Kruispunt, is de verrassing wel minder groot dan bij lezers die jouw verhaal nog niet kennen. Maar het blijft een leuke, mooie wending.
    Ik vind dat je haar reactie en de in eerste instantie gesloten houding erg mooi beschrijft. Sowieso staat dit verhaal weer vol van prachtige beschrijvingen. Dat vind ik altijd erg mooi bij jou. Ben er wel eens een beetje jaloers op hoe je dat doet!
    Dit vond ik vooral prachtig: De stilte die volgde, was voor haar vertrouwd, maar voelde voor hem erg ongemakkelijk aan.

    Mooi stuk, ik ben benieuwd hoe het verder gaat, of het geplaatst wordt bedoel ik! En blijf hier maar gewoon komen met je puntjes hoor, zolang jij het ons niet kwalijk neemt dat we – misschien wel tegen beter weten in – ook zo af en toe proberen uit te leggen waarom bepaalde dingen anders moeten… wij zijn ook niet perfect 😉 Maar we willen je graag helpen!

    • Daarmee doelde ik op een eerdere uitspraak van Arne, dat sommige dingen gewoon niet landen bij hem, dat die erg lastig zijn om op te pakken en aan te leren.
      Dat in tegenstelling tot ons, die soms denken ‘dat leg ik even uit en dan weet de ander het voortaan’.


    • Tja, en hierbij moet ik dan even aan een uitspraak van *jou* denken, tijdens jullie speurtocht naar Liliaño laatst.
      Ik ken de uitspraak van Arne, die je hier aanhaalt.
      Ik sta alleen niet aan dezelfde kant van het doel; kijk er ietsje anders tegenaan…

      =)

  4. Sorry dat ik me er weer mee ga bemoeien, ik hoop serieus niet dat alles door mijn reactie nog onduidelijker wordt, Arne! 🙂

    Maar… ik heb het idee dat jij niet precies weet wat een persoonsvorm is?
    Een persoonsvorm kun je altijd heel makkelijk herkennen door de zin in een andere tijd te zetten. Het werkwoord dat dan verandert, is de pv. Jij schrijft in de verleden tijd, dus als jij wilt weten of er een pv in de zin staat, moet je de zin in de tegenwoordige tijd zetten.
    VB: “Haar ogen werden nu zachter, bijna meelevend.”
    Zet je de zin in de tegenwoordige tijd, dan wordt het: “Haar ogen WORDEN nu zachter, bijna meelevend.”
    Conclusie: het werkwoord WERDEN is in jouw oorspronkelijke zin de pv.

    De zinnen waar ik het over had, heb jij als volgt verbeterd:
    ->Het lange zwarte haar zacht golvend in de wind. Een jonge vrouw, volledig verdiept in het boek dat ze las.
    Maar… in deze zinnen staat nog steeds geen persoonsvorm, want als je de zinnen in de tegenwoordige tijd zou zetten, zou er helemaal niets veranderen.

    En in elke zin hoort eigenlijk wel een persoonsvorm te staan. Als ik namelijk de zin: “Het lange zwarte haar zacht golvend in de wind.” dan denk ik: wat DOET het lange zwarte haar dan?

    Probeer eens van de zinnen zulke zinnen te maken dat ze echt een persoonsvorm bevatten. (Ik kan het natuurlijk ook wel voor je gaan doen, maar je hebt er vast meer aan als je het zelf doet :))

    • Aha, blij dat je het zegt Anna, want dat maakt duidelijk dat ik inderdaad op het verkeerde spoor zit (zat)

      Dit is ook weer zo’n mooi voorbeeld waarbij de associatie bij mij niet lekker werkt (door het woordje “persoon” in “Persoonsvorm”), en een voorbeeld van algemene kennis, die niet voor iedereen zo “algemeen” is 🙂

      Maar helaas ben ik er met deze kennis nog niet, want op jou vraag…

      ” “Het lange zwarte haar zacht golvend in de wind.” dan denk ik: wat DOET het lange zwarte haar dan?”

      …zou ik zonder enige aarzeling geroepen hebben: Nou, golven in de wind, want dat staat er toch?

      …maar blijkbaar staat dat er dus niet???

      Ook het veranderen van tijd in de zin (om zo de pv te vinden), is voor mij toch weer lastiger dan het lijkt.

      “De zinnen waar ik het over had, heb jij als volgt verbeterd:
      ->Het lange zwarte haar zacht golvend in de wind. Een jonge vrouw, volledig verdiept in het boek dat ze las.
      Maar… in deze zinnen staat nog steeds geen persoonsvorm, want als je de zinnen in de tegenwoordige tijd zou zetten, zou er helemaal niets veranderen.”

      De eerste zin kan ik naar de tegenwoordige tijd veranderen, door het woordje “dat” toe te voegen.

      ‘Het lange zwarte haar dat golft in de wind.’ (is “golft” nu de pv?)

      De tweede zin verander ik, door het woordje “las” in “leest” te veranderen.

      ‘…volledig verdiept in het boek dat ze leest’ (is nu “leest” de pv?)

      Ik heb sterk het idee, dat ik ook hier weer helemaal op een dwaalspoor zit, maar het geeft denk ik wel goed aan, hoe lastig dit voor mij is.

      Q¿Q


    • “Golft” en “leest” zijn in je laatste twee zinnen nu inderdaad de pv, Arne. =)

      Enne… ik krijg (wederom) uit je reactie sterk de indruk dat jouw ‘verdwaald zijn in je gedachten’ (omschrijf ik dat goed?) *niet* iets is dat bij jou zou horen, maar gewoon een gevolg is van het feit dat niemand ooit de moeite heeft genomen om jou dit goed uit te leggen.

      Elk Nederlands kind in het regulier onderwijs heeft deze stof namelijk gehad op de basisschool. Maar niet elke leraar besteedt (of besteedde toen?) de aandacht aan kinderen die om welke reden dan ook moeite hebben met leren.

      En als je in het speciaal onderwijs hebt gezeten (was dat er in jouw tijd al?), waar ik geen ervaring mee heb maar misschien wordt ‘het ontleden van zinnen’ daar niet behandeld — dan heb ik alleen maar meer respect voor de verhalen, die je uit je pen weet te pompen.

      En dan kom ik weer terug bij wat ik eerder gezegd heb: je toont de interesse, maar denkt dat *jij* moeilijk leert en het dus niet vreemd is dat je het niet snapt. Ik denk uit deze reactie van jou opnieuw op te kunnen maken, dat het probleem (op dit vlak) ergens anders ligt. Want met een beetje gerichte uitleg ga jij het prima snappen. Ik zie het hier voor mijn ogen gebeuren!

      =)

      En in mijn ogen biedt dat hoop op méér, waarde broeder.


    • Een kleine vergelijking ter verduidelijking.

      Als niemand je ooit heeft aangeleerd om een mappenstructuur en een duidelijke index aan te leggen, is het geen wonder dat de documentstructuur van je computer chaotisch is…

      ; )

    • Hi EsQuizzy,

      Dit is wel een hele lange reactie geworden.
      Ik was bezig met een reactie op die van jou van 24/11 om 14.35, maar voeg die nu even samen met jouw reactie van 25/11 om 11.24

      Dat jij liever iemand iets aanleert dan aangeeft, dat kan ik alleen maar toejuichen. Alleen komt dat “aanleren” bij mij niet altijd zo “positief” over. Dat zal voor een groot deel aan mijn eigen interpretatie liggen van de tekstuele reacties, waarbij we nu eenmaal geen intonatie en gezichtsuitdrukkingen als referentiekader hebben. Maar misschien toch ook zoals je zelf zegt door de soms te grote drang om te willen stimuleren.

      Ik vind het helemaal lastig, als dat “aanleren” wordt toegepast in enorm uitgebreide reacties die gebaseerd zijn op aannames betreffende mijn persoontje, die ikzelf niet goed begrijp en kan plaatsen. Nog even buiten het feit dat het voor mij echt moeilijk is deze reacties goed te kunnen volgen.

      Ik geloof niet dat ik mij ooit heb verborgen achter het Asperger zijn (Asperger heb je niet, maar dat ben je), of daar op wat voor manier dan ook “gebruik” van heb gemaakt. Ik ben wel een groot tegenstander van de “taboesfeer”, en een groot voorstander om autisme en Asperger als een vorm daarvan, gewoon open te kunnen bespreken, en te zien als een erkend “probleem” waar terdege rekening mee gehouden dient te worden. In die lijn wil ik hier dan ook maar gelijk even kwijt, dat Asperger geen ziekte is (die genezen kan worden), en dat aanverwante problemen zo als in mijn geval met taal niet onder de noemer geplaatst moeten worden van “iedereen kan dit leren”.

      Wat wel kan is het probleem verminderen door inderdaad methodes te creëren die (het liefst beeldend) met ezelsbruggetjes en associatie linkjes werken, maar het stukje “begrip” blijft toch vaak ongrijpbaar.

      Als je zegt dat je het moeilijk te geloven vind dat er geen methode is die het mij makkelijker zou maken, dan waardeer ik de zorg die achter deze opmerking zit, maar het feit is wel dat het vinden van een dergelijke methode inderdaad heel moeilijk is. Volgens mij heb ik hier zelfs al eens ergens een oproepje gedaan. Ik moet altijd denken aan dat schema dat je mij eens stuurde met hoe je citaten neer zet (direct , indirect, gedachten etc). Zo iets zou het dan moeten zijn, met kleurtjes en lijntjes, iets wat ik boven mijn bureau kan hangen. …maar, dan hebben we het nog niet gehad over het automatiseren (één keer leren = altijd gedaan), waarbij we dan eigenlijk direct aanbelanden bij de lesstof van de basisschool waar je aan refereert.

      Bij mijn reactie aan Anne’s voorbeeld met de pv. Zeg je dat je het voor je ogen ziet gebeuren.
      Maar wat zie je nu eigenlijk gebeuren? Je ziet de goede antwoorden neer gezet in een reactie, maar je ziet niet dat ik een uur aan het puzzelen ben om te begrijpen wat Anne bedoeld. Je ziet ook niet of de antwoorden het resultaat zijn van een zeker begrip van de “lesstof” of puur een goed gokje. (dat laatste is het nu zeker niet  )

      Maar eerlijk is eerlijk met de door iedereen in deze post aangeleverde stukjes informatie heb ik nu het begrip van de incomplete zinnen en de benodigde pv, aardig bij elkaar gepuzzeld (zei hij aarzelend 😉 )

      Helaas hebben we nog het mapjes probleem. Alles wat ik leer, is de volgende keer niet direct rechtstreeks oproepbaar. Het toepassen van de “regels” blijft altijd een lastig proces. (daar zou ik dan weer zo’n schema voor moeten hebben dat ik op kan hangen.)

      Overigens ben ik het helemaal met je eens EsQuizzy, dat in mijn kinderjaren (op een reguliere school) er veel te weinig aandacht is besteed aan mijn taal probleem. Betere begeleiding had het probleem op zich aanzienlijk kunnen verminderen. Aan de andere kant was de kennis die we nu hebben over ASS er toen gewoonweg niet. Ik kijk nu stiekem wel eens mee met mijn dochters (groep 6 en 7) en ben gewoon jaloers op de methodieken en leuke (digibord) “spelletjes” die men nu gebruikt. Noah (de oudste) heeft me gisteren uitgelegd wat de term “gezegde” inhoud, want dat was echt nieuw voor mij (ik heb ‘m nog niet helemaal) 😉

      Al met al geloof ik zeker dat er mogelijkheden zijn om het probleem met spelling en grammatica voor mij te verminderen, en ik zie hier op bloCnoot daar ook zeker voorbeelden van. Alleen is het wel zoeken naar inderdaad de juiste methoden en hulpmiddelen.

      Even zien: Heb ik nu alles gehad?
      Oh ja, de “zelfomschrijving”
      Ha ha, die had ik dus echt nooit geraden 

      Ik denk dat een deel van het hoe en waarom al in het begin van deze reactie heb aangehaald. Een wedervraag zou ook gelijk zijn; waarom zou ik het er niet in zetten? Maar goed, persoonlijk is dit voor mij het gips wat om een gebroken arm zit. Mijn zoon hoeft met z’n gebroken elleboog niet bang te zijn dat iemand hem vraagt een zware doos op te tillen. Dat zelfde effect probeer ik hiermee te bewerkstelligen. Asperger is een onderdeel van van mij, hoe je het ook went of keert, en Ik vind het prettig dat dit ook direct duidelijk is, of je het nou ziet of niet.

      Overigens is het feit dat je het niet altijd direct ziet of merkt etc., één van de meest gehoorde opmerking tegen iemand met ASS :-/

      Is het nu nog nodig dat het hier op bloCnoot staat? Nee, dat denk ik niet.

      Blijf ik het in het algemeen op forums etc. hanteren? Ja, zeker wel. Dat is gewoon een principe kwestie. Ik wil dat deel van mij niet wegstoppen omdat een ander het misschien niet begrijpt, of onnodig vind. Daarnaast helpt het ook om bijvoorbeeld lotgenoten te treffen, of instanties die je hulp kunnen bieden.

      #Een laag zelfbeeld?
      Ja dat is zeker waar, die indruk heb je helemaal goed.
      Ik kan alleen zeggen dat daar al een tijdje aan wordt gewerkt.
      Maar iets wat je bijna je leven lang bij je draagt is lastig af te schudden.


    • Hoi Arne,

      Ik heb je reactie gelezen; ik weet iet of het noodzakelijk is om overal uitgebreid op in te gaan.

      Ik begrijp wat je wilt zeggen en nogmaals: mijn excuses voor wat er dan ook maar *te* is geweest aan mijn reacties.

      Ik heb nu niet de tijd om uitgebreider te reageren.
      Nogmaals: ik begrijp wat je hier vertelt… en ik hoop, dat ik het een goed plekje kan geven.

      =)

    • Nee, EsQuizzy, het is zeker niet nodig om overal uitgebreid op te reageren. 🙂

      Het is genoeg om te weten dat je begrijpt wat ik probeer te zeggen,

      We hoeven het ook niet overal met elkaar eens te zijn. God heeft van ons allemaal unieke individuen gemaakt, en allemaal even kostbaar en waardevol in zijn ogen 🙂

      Q¿Q


    • Dat is zeker waar, Arne. =)

      Door mijn eigen ervaringen vind ik de puzzel onweerstaanbaar om uit te vinden wat iemands *eigenschappen* zijn en wat iemands *huidige positie op de weg van het leven* is.

      Het is mijn persoonlijke ervaring dat die twee zaken te vaak met elkaar verward worden.

      En voor beide zaken zou ik je bij de hand willen nemen.
      Voor de eigenschappen, om iemand te zijn die het ook accepteert.
      Voor de positie, om een stuk samen op te wandelen naar een nog onbekende, maar mooiere plek langs dezelfde weg.

      Eén van mijn favoriete psalmen is Psalm 139. Niet voor niets is dat zo.

      =)

    • Wow, ps 139 is mijn “old time favourite”, en ook nog eens mijn trouwtekst 🙂

      Persoonlijk haal ik ook altijd veel troost uit Jes.43:4
      Maar die vermoede je misschien al 🙂

      Q¿Q

    • Jaaa!, dit is wat ik bedoelde 🙂
      Alleen, een poster voor alle spelling en grammatica regels wordt dan weer wat veel, Dus eigenlijk zou er een soort combi poster moeten zijn.

      Q¿Q

    • Enne, Arne, aan welke regels zit jij dan nog meer te denken?
      Want volgens mij gaat spelling jou echt wel goed af! (alleen die aan-elkaar-schrijf-woorden dan)

      Maar als je wilt… op internet is een heleboel te vinden hoor! 🙂

    • Anne, dank voor je positieve benadering. Maar inderdaad bijvoorbeeld voor die aanelkaar woorden, of zijn daar niet echt regels voor?
      Ik merk nu dat Ik de woorden uit het hoofd leer, maar nog niet echt kan vatten, waarom het nu zo moet 🙂

      Q¿Q


    • Een etymologisch woordenboek legt voor elk woord uit wat de ontstaansgeschiedenis is.
      Ik kan me zo voorstellen dat dat jou enorm zou helpen omdat je dan aan vreemd gespelde woorden, die bij jou nú nog verkeerde associaties en dus verkeerd begrip oproepen, dàn de juiste betekenisassociaties zou kunnen koppelen.

      =)

      Voorbeeld?
      http://www.etymologie.nl/

    • Klinkt erg interessant 🙂

      Ben even verder aan het Googlen geweest, het zou mooi zijn als er ergens ook een gratis versie is?

      Q¿Q

    • Deze is leuk zeg, heel goed gevonden LaVi. Ik ga hier vanavond eens rustig naar luisteren. Eigenlijk zou ik dit dan weer moeten kunnen uitprinten (de plaatjes) en dan ophangen. Nou, ja leuk dat iedereen zo mee denkt. Voelt echt goed 😉

      Ga nu snel de nieuwe KP (kruispunt) post neer zetten. Ja, hij is er eindelijk 😉

      Q¿Q

  5. En intussen leer ik weer heel veel van jou hier, Arne. Jij bent mijn lichtende voorbeeld van hoe goed je terecht kunt komen. Wij hebben net gehoord dat onze zoon PDD-NOS heeft…

    • Wauw, dank je voor het compliment zeg, en weet je wat? Mijn zoon heeft ook PDD-NOS. Wellicht kunnen we dus van elkaar nog wat leren 🙂

      Q¿Q

 
|

Geef een reactie