1.Een ‘huisdierenntuin’ met zenuwen…
3.Een ‘huisdierentuin’ met te snelle oordelen.
Door:

Categorie: Drama / Roman
Geplaatst op 27 november 2018 | Bijgewerkt: 28 november 2018 om 21:31 uur.
Woorden: 413 | Leestijd: circa 2 min.

De derde keer dat ik bij mevrouw mag werken, wordt de deur opengedaan door een onbekende man. Hij heeft een zwart ringetje in zijn oor en een tatoeage op zijn arm. Hij stelt zich voor als de ‘ex’ van mevrouw. Hij vertelt:                                                                                                                                                                            ‘mijn ex ligt in bed, kan de hele week al niet uit bed komen van de pijn… morgen gaat se naar de dokter. Kijk maar wat je kan doen. Tja, as se sellef niet meer kan, kom ik nogal eens helpen om voor de hond te sorgen.’                                                                                                                                                                                                ‘De man is vriendelijk zat, maar sinds ik weer terug ben in de thuiszorg ontmoet ik wel heel veel aparte mensen…’ zijn mijn gedachten. Tijdens het werk vertelt hij dat het ‘gewoon’ niet meer lekker ging, maar dat ze nog steeds vrienden zijn en hij er altijd voor de kinderen is…

Het is fijn dat ik het huis en de omstandigheden inmiddels een beetje begin te kennen. Elk huis heeft zijn eigen gebruiksaanwijzing. Tijdens het werk probeer ik er goed op te letten wat nog eens een beurtje kan gebruiken. Maar omdat het nogal rommelig is valt het niet helemaal mee, want opruimen behoort nu eenmaal niet tot mijn taken pakket.

Allerlei gedachten gaan er door mijn hoofd.                                                                                                                                                                                                                        ‘Wat een leven hebben deze mensen…  Wat God wil, daar wordt hier niet over nagedacht… Binnen de grenzen van de ziekte, lijken ze echter wel gelukkig… Hoe kunnen ze zo prettig leven? In zo’n rommeltje? Ik zou dat niet kunnen…’

Als ik weer een week later kom is mevrouw gelukkig weer op de been. Ze heeft nog wel pijn, maar met medicatie is het te doen. Ze is met haar kinderen gezellig een dagje uit geweest naar de dierentuin.                                                                                                                                                                                                                    ‘Hoe kan dat nu weer? En ik maar werken bij mensen die wel plezier weten te maken…’ is mijn negatieve boze reactie.                                                                              ‘Als ze een dagje uit kan, kan ze ook wel haar huis schoonmaken…!’ Maar ik ben weer eens te snel met mijn oordeel. Mevrouw vertelt namelijk dat zij die hele dag in de rolstoel heeft doorgebracht. Ze was doodmoe aan het eind van de dag. Alles bij elkaar was het wel een leuke verjaardag voor haar dochter!

De hond en ik kunnen nog steeds niet aan elkaar wennen. Met name als er gestofzuigd moet worden gaat hij tekeer. Angstig kijk ik regelmatig naar de heen en weer schuivende kooi waar hij in zit. Gelukkig is de kooi blijkbaar sterker dan de hond! Totdat…




Geef een reactie