1.Een ‘huisdierenntuin’ met zenuwen…
2.Even wennen in de ‘huisdierentuin’ met gedachten.
Door:

Categorie: Drama / Roman
Geplaatst op 27 november 2018 | Bijgewerkt: 28 november 2018 om 21:30 uur.
Woorden: 408 | Leestijd: circa 2 min.

Het voelt korter dan een week, als ik bij de voordeur aanbel van de ‘huisdierentuin’, zoals ik dit adres bij mezelf noem. Het blijft stil in huis en er wordt niet open gedaan. Nog maar een keer aanbellen? Wanneer er dan nog steeds niet gereageerd wordt,  vraag ik me af of de voordeurbel het wel doet en besluit om het huis heen te lopen. Behoedzaam doe ik het hekje naar de achtertuin open, klaar om te reageren als de hond los rond loopt… Gelukkig niet!

Mevrouw zit buiten te genieten van de vroege ochtendzon. We begroeten elkaar en ik vraag haar hoe de afgelopen week was geweest.                                                      ‘Iets minder’ is het antwoord, ‘want de keuken kon nog niet afgemaakt worden. Ik hoop dat het komende week wel kan…’ Terwijl ik de map ga pakken, praten we nog wat en daarna vertrek ik als eerste naar de badkamer.                                                                                                                                                                                      ‘Stom’, denk ik bij mezelf, ‘handschoenen vergeten.’ Gelukkig valt de schade van een weekje mee. Omdat de slaapkamers niet gedaan hoeven te worden, is het werk vrij vlot gedaan.

‘Pfff, ik heb wel erg veel tijd hier… Welke extra werkzaamheden kunnen er aangepakt worden? De deuren, de deurkozijnen en ook het aanrecht en de wasbak in de keuken mogen wel eens een goede beurt hebben.’ Enthousiast ga ik aan het werk, het agressieve blaffen van de hond negerend. Trek laatjes en kastjes open in de keuken en bedenk gelijk wat de volgende week gebeuren kan. Als mevrouw mij zo druk bezig ziet, zegt ze:                                                                                                  ‘jij bent lekker bezig… Maar je mag best rustig aan doen hoor!’ Wanneer ze weg is, kijk ik eventjes op mijn horloge. De tijd lijkt maar langzaam te verstrijken.        ‘Verstand op nul, blik op oneindig’, besluit ik, ‘en vooral…, rustig aan verder werken!’

Als mijn tijd erop zit en ik mijn rapport invul, verteld mevrouw dat zij komend schooljaar een opleiding gaat volgen als onderwijsassistente. Dat heeft ze altijd leuk gevonden en.., dat is met haar lichamelijke beperkingen door het ongeluk ook haalbaar, vermoed ze.                                                                                                    ‘Leuk voor je’, reageer ik, ‘want je bent met jouw leeftijd inderdaad nog wel jong om niet meer te kunnen werken!’ Mevrouw is namelijk achter in de veertig. Ik hoop voor haar dat het gaat lukken. Bij mezelf zit er wel een stiekem angeltje. Want zij doet ondanks haar handicap, wat ik eigenlijk zou willen doen, maar niet zie zitten… Tja, werken bij mensen aan huis zet je wel aan het denken!




Geef een reactie