Gedichtenbundel Anne
Stilte – nu niet meer
Door:

Categorie: Gedichten
Geplaatst op 22 juli 2014 | Bijgewerkt: 31 december 2015 om 10:12 uur.
Woorden: 46 | Leestijd: circa 1 min.

Stilte nu niet meer ©2014 Anne, fotografie ©2008 Patric Borg

Special thanks to Patric Borg,
for giving his permission to use this beautiful image of the very Boeing 777
that was later to be used on flight MH017 of July 17, 2014.

Met dank aan EsQuizzy die het plaatsen van dit gedicht, met deze vormgeving, technisch mogelijk heeft gemaakt.



54 reacties


  1. Graag gedaan, al is mijn aandeel slechts het hosten van het plaatje. =)

    Anne heeft de layout zelf bedacht en uitgewerkt.

    En ik vind dat je het heel mooi gedaan hebt, Anne. Op deze manier moet ik zeggen dat het veel meer spreekt — het is bijna een plaatje…

    =(

  2. Ja, hij spreekt enorm. Ik zie er meer nog dan een plaatje, een rouwadvertentie in. Of zelfs een herdenkingsplaat van glas of steen.
    Heel mooi gedaan Anne! Hij was al mooi, nu is ‘ie nog indrukwekkender…

  3. Zag zojuist vlucht MH17 ‘langskomen’, vandaag met de 9M-MRF.
    Ze gaan die vlucht binnenkort een ander nummer geven: MH19. Dat kan ik me aan de ene kant goed voorstellen, aan de andere kant geeft het een wat ‘eufemistische’ bijsmaak… Alsof je vorige week donderdag wilt vergeten… Het is een beetje dubbel, denk ik…
    Zo onwerkelijk intussen, om ‘diezelfde’ vlucht langs te zien trekken, zo vredig, zo rustig… zo statig… zo mooi…
    Ik vermoed dat de sfeer aan boord heel… anders… zal zijn dan op andere vluchten. En toch ook weer niet…

    =/

    • Ja, onwerkelijk en toch de harde realiteit, dat alles gewoon doorgaat, ook die vluchten…

    • Dat weet ik niet.
      Aan de ene kant hoeft dat voor mij niet, maar aan de andere kant is dit misschien wel een soort ‘monument’ ter nagedachtenis aan alle slachtoffers.

      En daarbij komt dat we de foto maar één keer mochten gebruiken, om hier te plaatsen, die kan ik dus moeilijk doorgaan sturen naar een krant.

    • Hij kan ook zonder, foto, toch?
      Ik moest er zo ineens aan denken. Als ingezonden stuk voor het ND of zo…

    • Omdat ik denk dat het troost kan geven en ook heel mooi de andere kant laat zien die wij als christenen mogen laten zien!

    • Wellicht hebben jullie gelijk.

      Zelf lees ik het ND niet, dus ik moet wel even uitvogelen waar ik het dan naartoe moet sturen.

      Ik moet er nog even over denken. Het voelt voor mij een beetje dubbel allemaal. Mijn doel is in eerste instantie absoluut niet om de publiciteit te zoeken.
      Maar als het mensen kan troosten (en dat kunnen jullie vast beter bepalen dan ik), ‘mag’ ik het misschien ook niet voor mezelf houden.


    • Anne, ik geloof niet dat je het voor jezelf houdt. Je hebt het al op bloCnoot gezet. Nou weet ik wel dat dat niet de grootste publiekstrekker is, maar toch…

      Ik zou het niet naar een krant gaan sturen met als reden dat je anders het gevoel zou hebben dat je het ‘voor jezelf houdt’.

      Want ik denk ook niet dat Lady Vi dat bedoelde met wat zij typte. *bloempje*

    • Zo bedoel ik het ook niet.

      Als ik het naar een krant ga sturen, is de reden ook niet, omdat ik het anders voor mezelf houdt, maar juist omdat andere mensen er troost uit kunnen halen. Als dat het geval is, is het denk ik niet goed om mensen dat te onthouden, als je snapt wat ik bedoel!

      Maar nogmaals, ik vind dat lastig te bepalen van mijn eigen gedicht. Ik wil het ook niet naar een krant gaan sturen, terwijl de meeste mensen zullen denken dat het beter *niet* geplaatst had kunnen worden. Dat is een beetje de overweging die ik probeer te maken 🙂


    • De beslissing over het al dan niet plaatsen ligt niet bij jou, maar bij de redactie. Als die het willen plaatsen, prima, zo niet, ook best. Maar als je het opstuurt heb je ze in elk geval de mogelijkheid gegeven. Niet jouw eindverantwoording, Anne.

      =)

    • Ik ben het wel met Lady Vi eens, Anne.
      Inderdaad zonder de foto, maar het gedicht op zich, als je er de In Memoriam bij zet:

      In herinnering aan de passagiers en crew van vlucht MH017 van 17 juli 2014…

      Zoiets… =)

    • Precies, zoiets… maar het blijft jouw gedicht he. Ik doe maar een suggestie, jij hebt het met een bepaald gevoel gedaan en daar moet je trouw aan blijven! Als insturen daar niet bij past, zeker niet doen!

    • Het past er wel bij, maar ik moet nog even aan het idee wennen, denk ik :).

      Ik denk dat ik het toch doe, gewoon, ter nagedachtenis…!

    • Thank you very much Patric.
      Especially for your permission to use this beatiful photo!

    • Ik ook!
      Jij houdt het ND zeker wel in de gaten? 🙂

      Ik zag dat er trouwens vandaag een passagiersvliegtuig Air Algérie van de radar is verdwenen en dat gister een vliegtuig in Taiwan een mislukte noodlanding gemaakt heeft.
      Een behoorlijk heftige week voor al het vliegverkeer!!

    • En het RD ook niet :).
      Ze waarderen het erg, maar er zijn heel veel mensen die iets opsturen deze dagen en daarom plaatsen ze het meestal niet in de krant, ook omdat ze geen onderscheid willen maken.

  4. Ik had gehoopt dat het te zien zou zijn voor niet-facebookers. Maar wellicht heeft zij het – terecht, net zoals ik met bijna al mijn communicatie daar – afgeschermd voor onbekenden.
    Ik zal ‘m overtypen.
    Heel anders dan Annes gedicht – dat ik persoonlijk mooier vindt – maar wel treffend voor ons hier in Bommel… waar de mensen avond aan avond op de brug en het viaducht hebben gestaan om hun respect te tonen…

    Ik ging naar Bommel om de brug te zien.
    De nieuwe brug, met de poëtische naam.
    Vier stalen pilaren kadreerden mijn raam;
    streng steile wachters, van tuien voorzien.

    De stilte viel plots, het razend verkeer ging uit.
    Over donkergrijs asfalt gleed de stoet nabij.
    Zwaailichten voorop, zwijgende menigte langszij.
    In de wagens keken chauffeurs strak vooruit.

    Een zwarte slang – elke auto een leven –
    kwam langzaam over de brug gereden.
    We stonden in de berm, konden niets geven.

    Want het maakte niet uit, wat we ook deden,
    ze zijn weg, kunnen hun dromen niet delen.
    Wat ons rest zijn vier wachters. En rituelen.


    • Ook een strak gedicht, inderdaad anders.

      Wat mij erg trof was dat het RD van de week de voorpagina van de Russische ‘Novaya Gazeta’ op hun voorpagina had overgenomen: een foto van de stoet met lijkauto’s, met daarboven groot, in het Nederlands en Russisch: „Vergeef ons, Nederland”.

      Dat deed mij wel wat.

      De Novaya Gazeta is de door Gorbatsjov opgerichte krant, die een heel eigen geluid laat horen in Rusland en ook behoorlijk maatschappijkritisch durft te zijn. Deze actie dwong mijn respect af: niet elke Rus kun je over één kam scheren, net zomin als elke Nederlander, of Duitser, of Fransman, of wat dan ook voor iemand.

      =)

      Ik hoop en bid dat de respons van ons als het Nederlandse volk een vergevingsgezinde houding mag zijn.
      Daarin zouden wij namelijk dezelfde grootheid in nederigheid laten zien, die de redactie van de Novaya Gazeta heeft getoond.

      Op deze engelstalige site werd ook uitgebreid aandacht aan deze actie besteed:

      http://www.independent.co.uk/news/world/europe/mh17-crash-russian-newspaper-novaya-gazeta-prints-frontpage-asking-netherlands-for-forgiveness-9628474.html

      My response to the Russian people would be: If forgiveness is necessary, I forgive you. If it is not necessary, I highly respect you and honour you for asking anyway.

    • Treffend gedicht.

      Die stoet vind ik op foto’s echt zo aangrijpend om te zien. Zo’n lange rij zwarte auto’s, waar maar geen einde aan lijkt te komen.
      Eén kist is al vreselijk. En dan zo’n lange rij auto’s, met ieder een gevulde kist…!

    • Ja, het was heel aangrijpend. Ik heb met de kinderen wel een minuut stilte gehouden, maar vond naar het viaduct gaan té heftig voor ze, daar zijn ze nog te klein voor. Zo’n enorme, lange rij die niet op lijkt te houden… Poeh…


Geef een reactie