Gedichtenbundel Anne
Waarom ben ik zo bang…?
Door:

Categorie: Gedichten
Geplaatst op 21 oktober 2013 | Bijgewerkt: 31 december 2015 om 10:12 uur.
Woorden: 114 | Leestijd: circa 1 min.



9 reacties

  1. Mooi, Anne… En ook wel herkenbaar uit een eerdere levensfase. Ik hoop dat je mag gaan leren om jezelf te zijn… Op het ‘waarom’ krijg je niet altijd antwoord helaas… Maar zelfs zonder dat antwoord vind je wel een weg!

  2. Mooi, Anne.
    Herkenbaar ook.
    Misschien wel voor heel veel mensen, maar gaat iedereen er anders mee om/uit niet iedereen het hetzelfde.
    Kan me zo indenken dat iemand die op ons heel zelfverzekerd of zelfs brutaal overkomt dit ook kan voelen, maar het overschreeuwt of zich juist als clown gaat gedragen om het te verbergen…
    Al maken ze anderen daardoor nog onzekerder van zichzelf…
    Raar eigenlijk hè?
    Geeft wel weer aan dat we nog lang niet uitgeleerd zijn =)

    Maar nogmaals je heb het mooi verwoord! En iedereen heeft iemand nodig waarbij hij/zij gewoon lekker helemaal zichzelf kan en mag zijn…

    • Zat vanavond nog ff over jouw gedicht na te denken, Anne.
      Juist omdat het zo herkenbaar is, denk ik. Al heb ik de laatste jaren ook geleerd mijn denken om te buigen… Niet dat het me altijd en in elke situatie lukt, want in sommige situaties/bij sommige mensen is het gewoon hartstikke “eng” om jezelf te zijn, maar toch…

      Vanuit mezelf en mijn gevoelens/gedachten redenerend…: Je Waarom?-vragen voelen misschien zo, maar zijn absoluut geen nederlaag/zwakheid of zo, maar juist een kans om te groeien, om Gods kracht te ervaren en Hem beter te leren kennen.

      In onze zwakheid zijn wij sterk.
      Wij zijn door God gekend en gemaakt
      We zijn welkom bij Hem
      We zijn vrij, we zijn geliefd, we zijn van Hem.
      We zijn zo ontzettend kostbaar in Zijn ogen.
      We mogen zijn wie we zijn, met al onze tekortkomingen, angsten, fouten.
      We mogen onszelf zijn, als Zijn geliefde kind.
      En juist dáár mogen we aan denken als omstandigheden of anderen om ons heen ons de twijfelende, beangstigende waarom-kant op duwen.

      Bij Hem mogen we lachen, praten, huilen, klagen, zingen, fluiten, schreeuwen, gillen, trillen en onze vrees uiten. Onszelf zijn in álles. Mooi toch! Wat een rijkdom ons daarvan, met zo nu en dan al onze twijfels en onzekerheden, bewust te zijn =D

      En net als wat Lady Vi zei met “herkenbaar uit een andere levensfase”… het zal een groeiproces zijn… =)

    • Bedankt!

      Ja, heel vreemd om te beseffen dat het gros van de mensen die je tegenkomt zichzelf niet zijn… En als je jezelf niet bent, wie ben je dan eigenlijk wel?

      Het gaat bij mij ook al veel beter dan een paar jaar geleden, maar het is zo moeilijk. Terwijl mensen mij juist veel leuker vinden als ik wel mezelf ben. Maar toch blijft het moeilijk om mezelf te laten zien.

      En ja, dan is het een grote troost dat er Iemand is, bij wie we altijd onszelf mogen zijn!

    • Dank!

      Gedeelde smart is halve smart, maar ik hoop dat we eens de smart niet meer hoeven delen, maar dat we allebei onszelf durven te wezen 😉


Geef een reactie