Door:

Categorie: Gedichten
Geplaatst op 16 september 2016 | Bijgewerkt: 16 september 2016 om 05:12 uur.
Woorden: 94 | Leestijd: circa 1 min.

en schaduw ik 

 

ik lijk langzaam

te vervagen

niet meer

in staat om

de lasten van

dagen te dragen

 

begroet nog

altijd het

opkomen van zon

laat me raken

door zijn warme

koesterende stralen

 

maar als wij

samen schijnen

is hij het licht

en schaduw ik

in dat decor

het kleine mijne

 

ik ben geen schim

uit vroeger tijden

die donker geeft

omdat hijzelf

in het verleden te

weinig heeft geleefd

 

accentueer wel

met een lach de

verrassende momenten

van gezamenlijk plezier

waarin het licht van

hemel weer heel even kiert

 

wil melker

16/09/2016

 




Geef een reactie