Door:

Categorie: Gedichten
Geplaatst op 1 maart 2019 | Bijgewerkt: 1 maart 2019 om 09:23 uur.
Woorden: 133 | Leestijd: circa 1 min.

 

ontreddering

 

een sprankelend dispuut

alleen ik kreeg de wind

weer pal van voren

want anderen erkenden

mijn waarheden niet

 

daarin worden hun

zekerheden voorzichtig

uit het perspectief gehaald

waarin zij als vaste waarden

al jaren werden aanbeden

 

van een redenatie volgen

zijn zij niet gediend omdat

deze de fundamenten van

onze wereld ondergraaft en ons

slechts chaos en ontreddering laat

 

het testen van de mensheid

is al lang geleden begonnen

daar waar de natuur meer

ruimte eist is aanpassing de enige

remedie waar evolutie naar verwijst

 

geschokte krachten worden

niet beteugeld door wat

druppels op de gloeiende plaat

deze maatregelen helpen niet

zijn natuurlijk al decennia te laat

 

mensen zullen verdwijnen

in de radioactieve chaos die

achter blijft pas na eeuwenlange

halveringstijden zal de zon

op een nieuw nirwana schijnen 

 

wil melker

28/02/2019



2 reacties

  1. Lady…mensen willen wel de rechten maar niet  de plichten

    die horen bij een leefbaar thuis.

    .helaas.zijn wij de  de laatste onherroepelijke drempel al

    gepasseerd..en zal ooit..een nieuwe levensvorm de aarde

    gaan bewonen..en bezielen….geniet van de tijd….die ons nog gegeven wordt..

     

    liefs..wil


Geef een reactie