Toevlucht
T 1. Begraven
Door:

Categorie: Drama / Roman
Geplaatst op 17 april 2015 | Bijgewerkt: 11 april 2017 om 09:52 uur.
Woorden: 1675 | Leestijd: circa 7 min.

Toevlucht is het vervolg op Queeste. Het is zichtbaar voor mijn proeflezers. Wil je meelezen? Stuur me even een berichtje!


31 reacties


  1. Oeh.
    We vallen er direct middenin! =)
    Jaja, jouw signatuur en zo. =D

    Hmmmkeej, ik heb ook meteen het gevoel er middenin te zitten, dat is wel weer heel goed.

    Taalkundig, net als bij chocolade-chocolaatje (met een t, géén d) is het ook bij lade-laatje (t, géén d!). =)

    Spannend, en ik denk wel te kunnen invullen wie de gelukkige nieuwe hemelbewoonster is — al zijn er nog een paar opties op dit punt.

    Dus ehm… verder graag? =)

  2. Hè yes!! Weer zo’n heerlijke LaVi-post!!

    In één adem uitgelezen!

    Ik struikelde over een bepaald gedeelte betreffende het “in gedachten oppakken van het gemsje”. Ik begreep daaruit dat hij het niet daadwerkelijk deed, maar: in gedachten. Later, bij het verdere stuk, begreep ik dat hij het min of meer gedachteloos oppakte 🙂

    Oh, en dan het woord ‘binnenlopen’, moet dat niet aan elkaar?? “…blonde man van halverwege de dertig kwam binnen lopen.”

    Eerste reactie:
    oh, gelukkig het gaat goed met haar en ze is weer aan het werk!

    En: ah, we zijn alweer een tijdje verder in de tijd!

    Het overlijden is minder (@Quizzy: dit kan er toch maar één zijn?). Dierbare mensen houden we het liefst dicht bij ons, maar te weten dat ze de Heer liefhad en nu bij Hem mag zijn, en alle goede, waardevolle herinneringen verzachten het verdriet en het gemis.

    Leuk trouwens, zo’n collega 🙂

    Ben benieuwd, dit belooft vast weer veel mooie posts!!

    • @Rapunzel: O ja? Ik kan me twee personen voor de geest halen, maar ik kan een bindende omschrijving gemist hebben?

      =)

    • Ben ik wel even benieuwd hoe dat komt 😉
      Toch iets over het hoofd gezien de eerste keer?


    • Goed, ik heb dus nog helemaal niet duidelijk wie er overleden is. Kan aan mij liggen, maar ik vind het persoonlijk vervelend om een verhaal te beginnen waarbij de schrijver ervan uitgaat dat ik weet wie er nu overleden is, terwijl dat voor mij niet duidelijk iis.
      In mijn beleving zou het prettig zijn als je dat in je post toch even iets duidelijker maakt aangezien het voor Birgit volledig duidelijk schijnt te zijn.

      Queeste is eventjes geleden, en ik zou me kunnen voorstellen dat andere lezers van een Deel 2 óók niet alles meer paraat hebben van Deel 1.

      Voor het leescomfort (en het geheugen) lijkt een minimaal opfrissertje in de tekst gewoon even prettig. Iemand die veel pijn had de laatste tijd, dus iemand die aan reumatiek leed. Wie was dat ook weer?

      Tenzij je er een raadselspelletje van wilt maken, natuurlijk?

      =)


    • O, en die ‘reumatiek’ is bij mij de eerste naar boven komende associatie — ik weet niet hoeveel aandoeningen met ‘pijn’ er zijn… Zullen er vast meer zijn. =/

    • Kijk. Ben ik toch blij dat ik even doorgevraagd heb. Volgende keer meteen zeggen hoor!
      Ik dacht zelf dat het feit dat Birgit aangeeft dat deze persoon al oud was, in combinatie met ‘zij’ en het christen zijn voldoende zou zijn om de juiste conclusie te trekken. Mijns inziens zijn er in de regio Scuol maar twee oude mensen geweest met wie Birgit contact had ten tijden van ‘Queeste’: Franz en Marthe.
      (Het kan natuurlijk ook nog zo zijn dat het om een heel ander persoon gaat, die ze heeft leren kennen en die de lezers nog moeten gaan leren kennen in flashbacks.)

      Het was wel een bewuste keuze om de naam in deze post nog niet te noemen en jullie als lezers er zelf over na te laten denken. Niet als een macaber gokspelletje, omdat er in mijn ogen heel duidelijk maar één mogelijkheid was.
      Maar het was voor mij ook al duidelijk dat in de volgende post de naam wel genoemd zou worden.
      En daar heb je dan weer dat lastige post-voor-post lezen: lees je meteen door, dan zit je in de flow, moet je even wachten dan blijven er langer losse eindjes en dan zijn die soms vervelender dan wanneer je door kunt lezen.

      Wel prettig van jou deze spiegel voorgehouden te krijgen: voor mij leven deze personen allemaal nog zo in mijn hoofd, dat er voor mij ook geen twijfel mogelijk kon zijn over wie ik het hier had. Maar jullie hebben ieder ook nog je eigen verhaal en andere, dus het is goed te beseffen dat mijn plaatje over jullie herinnering aan de personages wat rooskleurig is wellicht 😉

    • Mijn opzet was in ieder geval om in deze post vooral Birgit opnieuw te introduceren, een los eindje te creëren en dat dan vervolgens in de volgende post weer op te pakken. Een bewuste keuze voor de opbouw van dit nieuwe verhaal.


    • Nou, ik ken het van Kd hoor. Het komt daar ook regelmatig voor, ik kan je zó een aantal voorbeelden (met postnummers) noemen! =D

    • 🙂 Dat wilde ik niet zeggen, maar had ik wel in gedachten 🙂
      Had je ook mijn reactie van iets eerder gelezen? Ik had je geantwoord in tweevoud 🙂

  3. Yes, we zijn weer begonnen, en heerlijk er direct middenin vallen 😉
    Een mooie en prikkelende eerste post. Nu maar afwachten waar Toevlucht ons gaat brengen, welke oude bekenden we nog gaan tegenkomen, en welke nieuwe karakters zich gaan aandienen.
    Ik zit er klaar voor 🙂

    Q¿Q

  4. Zo, eindelijk even de tijd om te reageren!

    Om eerlijk te zijn vond ik het wel een beetje een pittig begin, maar dat kan ook aan mij liggen, omdat mijn hoofd nogal vol zit. Daardoor kosten ingesproken zinnen in een dicteerapparaat (gebeurt dat na élk spreekuur? Lijkt me onnodig extra werk?) en het ‘waarde en zeer geëerde collega’ een beetje extra energie.
    En daarbij ook de spanning van wie de rouwkaart is. Doordat je weet dat er een tijd tussen Queeste en Toevlucht kan zitten, dacht ik in eerste instantie dat die kaart van Marit was, omdat het zo duidelijk over die gems ging. Maar later ging het dus duidelijk over een oudere vrouw.

    + Blonde vlecht: haha, ik zag Birgit/Gitta altijd voor me als iemand met donker haar (misschien vanwege de associatie met gitzwart?? ;))
    – draaide hem rond in haar handen -> omdraaien?
    + “Ja?” verhief Birgit vragend haar stem, terwijl ze de opname voor de tweede maal pauzeerde. -> terwijl of nadat?? 😉
    + “Mag ik u even storen in dit o zo levensreddende werk.” -> vraagteken?
    + Birgit liet het dictaat voor wat het was en draaide zich met stoel en al in de richting van haar bevriende collega Felix. -> zit ze? In mijn gedachte was ze staande aan ‘t dicteren ;), maar ‘k geloof niet dat je eerder noemt of ze zit of staat.
    + “Hij herinnert me eraan dat wij artsen ook maar mensen zijn, en dat we soms niet kunnen winnen van de dood.” -> waarom eigenlijk hij en geen het?
    +Het is een prachtige zonnige dag buiten, wie weet kan je er straks nog van genieten.” -> kun je? Weet het verschil niet zo goed, maar ik vind ‘kun’ logischer klinken.

    Birgit en die Felix heb je hier trouwens sterk neergezet! Gewoon zo heerlijk menselijk.
    En snel maar weer verder, want ben zeer benieuwd welke (bekende) personages we tegen gaan komen!

    En: ga je nu niet meer verder met dat spiegelverhaal van Tolkien of ga je aan allebei werken?

  5. Bedankt voor jullie reacties! Ik ga er nog op terugkomen, na het weekend.
    ‘k Weet niet hoe snel ik verder kan, want we zitten nog steeds middenin een verbouwing. Kreeg alleen ineens allemaal gedachtes en wilde daar wat mee doen.

    Enne, dat spiegelverhaal dat wil ik ook nog steeds, maar zoals ik het tien jaar geleden schreef, is het niet echt meer passend bij mij, dus ik zal flink moeten herschrijven. Bovendien kom ik inconsistenties tegen, dingen die toch niet kloppen met de chronologie van het oorspronkelijke verhaal, dus daar moet ik ook aan werken voordat ik verder kan…

  6. Zo, dan reageer ik nu nog op al jullie tips en vragen.

    @EsQuizzy:
    # d/t: ha, ik twijfelde al bij dat laatje, maar niet genoeg om het op te zoeken. Bedankt, ik ga het aanpassen!
    # signatuur: nou, ik had een heel uitgebreide inleiding gemaakt, wel vijf keer aangepast, verwijderd, opnieuw geschreven en uiteindelijk toch maar zonder gedaan. Ik vond het weinig toevoegen. Maar het plan om het niet met meteen de deur in huis te doen, was er dus wel!

    @Rapunzel:
    # binnenlopen: daar twijfelde ik over, ik weet eigenlijk niet waarom ik het uiteindelijk zo gedaan heb. Ik pas het aan, dank je!
    # collega: haha, ja, ik had er echt plezier in Felix te creëren!
    # gedachteloos/in gedachten: ah, dat is een waardevolle aanvulling. Dank je wel! Ik bedoelde inderdaad ‘in gedachten’.

    @Arne: dank je wel en fijn dat je het leuk vindt er meteen zo in te vallen! Oh, ik hoop van harte dat ik de tijd vind om verder te gaan… maar dat wordt dan wel na de meivakantie en onze klusperiode!

    @Anne: jij ook bedankt voor je uitgebreide reactie!
    # pittig begin: goeie vraag, ik weet natuurlijk niet hoe vol jouw hoofd zat, maar ik kan me wel voorstellen dat het dan even flink schakelen is.
    In ons ziekenhuis was het als volgt: we hadden toen ik er nog werkte nog net papieren statussen (ze waren aan het digitaliseren), en die raakten nog wel eens kwijt, wat absoluut niet mocht. Na een spreekuur behielden artsen de statussen waarover zij een brief wilden dicteren, de rest moest terug het archief in. De artsen moesten dan zo snel mogelijk hun dictaat wegwerken zodat ook deze statussen terug het archief in konden. Immers: stel dat de patiënt na een week weer terug moet komen (of hij moet geopereerd worden) en de status ligt nog ‘ergens’, dan is dat flink zoeken. Wij hadden 1 persoon 40 uur in dienst om alleen al voor de chirurgen de hele dag door statussen te zoeken, op te ruimen en bij elkaar te hangen… Verder ziet een traumachirurg iedere 5 minuten een patiënt, dus dat is twaalf per uur, heeft hij een hele dag poli dan ziet hij er zo’n zeventig… al dicteert hij daar maar 25% van, dan is het toch nog een flinke stapel werk. Het is dan niet overbodig na je spreekuur ergens in de dagen die erop volgen aan het dicteren te gaan, zodat de secretaresses met die bandjes dan weer de brieven kunnen uitwerken. Die brieven komen overigens eerst nog weer bij de arts op zijn bureau terug ter correctie, en kunnen daarna pas (digitaal) verzonden worden, dus dat is nog een reden om liefst elke keer na afloop van je spreekuur al te dicteren, anders gaan er zo een week of twee overheen voordat een huisarts bericht ontvangt. In het geval van een spoedpatiënt kan de operatie dan al weer achter de rug zijn.
    Tot zover deze blik in het ziekenhuisleven 😉
    # spanning: dat kan ik me wel voorstellen ja… dat zou wellicht minder zijn als je Queeste niet kende
    # blond: het staat ergens in Queeste ook wel genoemd, grappig om te zien hoe je je eigen beeld er dan toch bij kunt vormen!
    # omdraaien: daar kijk ik nog eens naar, bedankt voor de tip.
    # terwijl/nadat: haha, ‘nadat’ lijkt me hier inderdaad logischer!
    # vraagteken: terecht opgemerkt!
    # staande/zittend: het is inderdaad niet genoemd, meestal dicteert men zittend omdat je dan de status op je bureau kunt laten liggen en je aantekeningen goed lezen kunt 😉 Ik heb niemand het ooit staande zien doen, maar de meeste artsen zitten ook met meerderen in één kantoor dus dan zou je de ander meer storen. Vaak dicteren ze ook op een redelijk zacht volume, met de recorder direct onder hun mond.
    # hij/het: ‘hij’ de gems, dacht ik. Maar ‘het’ gemsje… ik ga er nog eens over nadenken, dank je.
    # kan/kun: daar ga ik ook nog naar kijken!
    # neergezet: dank je wel! Ik had er ook echt plezier in om hun interactie zo uit te werken!

    • Dank Lady Vi, voor de uitleg over het dicteren! Maakt het voor mij een heel stuk duidelijker!
      Zie trouwens dat er gewoon staat dat ze het dossier dat voor haar lag opzij schoof, dus daar kun je normaal gesproken wel uit opmaken dat ze zit natuurlijk ;).

      Zal toch wel te wijten zijn aan m’n volle hoofd van toen;).

  7. Zo. Opnieuw begonnen en opnieuw genoten van deze vlotte post — al heb ik moeite met medische terminologie, maar daar ontkom je niet aan als je over doktoren schrijft, hè? =)

    Twee kleine taaldingetjens die ik niet zo gauw in de tot nu toe gegeven reacties tegen leek te komen (kan het ook over het hoofd hebben gezien):

    Aan Frau Doktor B. Mayer, Kantonsspital Graubünden te Chur” stond er in een ouderwets krullerig handschrift opgeschreven.

    Het woord ‘opgeschreven’ is de vt van de infinitief ‘opschrijven’.

    In dit geval is dat niet het werkwoord dat je gebruikt: je gebruikt een zin die de verleden tijd van ‘schrijven’ gebruikt, met het voorzetsel ‘op’ erbij gecombineerd.

    – Iets ergens op schrijven – (plaatsbepaling van het schrift)
    – Iets ergens opschrijven – (een notitie maken)

    Dit zijn twee bijna dezelfde zinnetjes — de spatie is belangrijk, hier — met totaal verschillende betekenissen.

    In het geval in jouw post hier is de versie met de spatie van toepassing:

    Aan Frau Doktor B. Mayer, Kantonsspital Graubünden te Chur” stond er in een ouderwets krullerig handschrift op geschreven.

    =)

    Het tweede dingetje kan ik zo gauw niet meer terugvinden, maar deze valt me nu op:

    Er ging een rilling door het slanke lichaam heen.

    Misschien ‘haar’ in plaats van ‘het’?
    Zelf zou ik liever schrijven: Er trok een rilling door haar slanke lichaam.

    Het ‘heen’ lijkt mij wat overbodig.

    =)

    Maar niet voor de eerste keer die dag, werd haar blik vooral aangetrokken door de simpele Bijbeltekst die bovenaan de kaart stond, naast de eenvoudige tekening van een kruis.

    Wat is de functie van de eerste komma? Ik zou hem weglaten.

    =)

    kun / kan: dat is eenvoudigweg een kwestie van je rijtjes opzeggen: 2e persoon enkelvoud van kunnen, dus:

    Ik kan – kan ik
    Hij kan – kan hij
    Jij/je/u kunt – kun jij/je / kunt u

    =)

    Ik lees verder! =)


Geef een reactie