Toevlucht
T 13. Thuis
Door:

Categorie: Drama / Roman
Geplaatst op 22 maart 2017 | Bijgewerkt: 11 april 2017 om 09:54 uur.
Woorden: 1402 | Leestijd: circa 6 min.

Op dit moment is dit verhaal afgeschermd, maar als je mee wilt lezen dan kan dat! Neem even contact op via de inbox van BloCnoot.


19 reacties

  1. Fijn dat je weer tijd en woorden hebt gevonden om met het verhaal verder te gaan!

    Tja… sommige dingen zijn zo ingewikkeld. Soms wil je zelf heel graag iets en heb je ook heel goede redenen om het te willen, maar weet je niet goed wat je doen moet, omdat je beseft dat je er anderen pijn mee doet…
    En dan ook nog ergens het besef dat niet kiezen ook kiezen is…

    Ze glimlachte toen ze de brede lach in het gezicht van Monika zag.

    Je hebt het hier over Monika. Kan ik daaruit concluderen dat Marit haar schoonmoeder bij haar voornaam noemt? 

    Heb er zelf geen ervaring mee…  Het kan misschien ook per land of persoon verschillen, maar ik kan me er nog niet zoveel bij voorstellen. Misschien dat ik hier later ooit nog op terugkom. 

    Ik zie trouwens dat je vergeten bent om de post onder haar moederkloek thuis te brengen.  Terugbladeren wordt zo een beetje omslachtig. En ik was even benieuwd naar de naam Samuel, want het viel me ineens op dat je die zonder puntjes op de e schrijft. Al snap ik aan de andere kant eigenlijk ook niet welke toegevoegde waarde die puntjes zouden hebben in het Nederlands als het over de uitspraak gaat…

    Hopelijk lukt het je om weer snel verder te schrijven!

  2. Bedankt voor je uitgebreide reactie!

    Lastig hè, keuzes maken… inderdaad! Niet kiezen is ook kiezen… en soms kan je iets graag willen, zonder echt goed bij de consequenties stil te staan. Of je romantiseert je keuze te veel… nou ja, Marit heeft er voorlopig nog wel een kluif aan denk ik.

    Hm, ja, ik snap je vraag van 'Monika'. Ik heb haar eerder ook zo genoemd, vandaar dat ik ermee doorgegaan ben. Ik zou het raar vinden om haar 'Frau Bauer' te noemen hier, net zoals ik Franz en Marthe ook altijd bij hun voornaam weergegeven heb. Maar los daarvan, noem ik mijn schoonmoeder inderdaad gewoon bij de voornaam en mijn schoonvader ook. Andersom doet mijn man dat ook bij mijn ouders. Ze zouden het ook niet anders willen, maar dat is wellicht elders weer niet zo. Veel mensen willen liever niet meer als 'pap' of 'moeder' genoemd worden door hun schoonkinderen, daar waar dat vroeger heel gebruikelijk was. Maar als je geen 'moeder' meer zegt, blijven er niet heel veel andere opties over dan de voornaam, je gaat ook geen 'mevrouw de Haan' ofzo zeggen… Ik had er zelf eigenlijk niet zo bij nagedacht!

    Waar ik wel even bij nagedacht had, was Samuel en of ik zijn naam met of zonder ¨ zou schrijven. Eerder deed ik het niet en dat heb ik zo gehouden. En als ik erover doordenk is het ook wel logisch: Daniël wordt Daniel (met een iieeee) zonder puntjes in het Nederlands. Loïs en Zoë hebben ook de puntjes nodig om het niet fout te zeggen. Bij Samuel is dat niet nodig, dus geen puntjes zou ik zeggen. In het Engels is Daniel natuurlijk weer zonder omdat ze de 'ie' daar niet kennen zoals wij.

    Ha, bedankt voor de tip van de moederkloek! Ik had zo lang geen nieuwe post meer aangemaakt en er waren dingen veranderd. Je hebt nu zoveel knopjes die je aan of uit kunt vinken dat ik het overzicht een beetje kwijt ben…

    Ik hoop het ook! 

  3. Dank je! Ik denk dat het een heel bekend thema is, voor velen. Loyaliteit naar ouders toe… ook hier hoor. Ik zou veel liever bij mijn ouders en zusje in de buurt wonen, maar dat betekent mijn schoonouders 'alleen' laten terwijl mijn ouders al op mijn zusje terug kunnen vallen. Lastige dilemma's zijn het…

  4. Misschien niet op die manier qua spagaat tussen ouders en schoonouders, maar ik denk dat je vast weleens keuzes moet maken waarin de loyaliteit naar familie/je moeder meespeelt of zelfs de doorslag geeft, toch?

  5. *grijns* Dat is ook een idee 🙂

    Maar eerst de vrouwendag achter de rug hebben. Net heel de avond mijn powerpointpresentatie vergeleken met wat de band zingt om de laatste foutjes eruit te halen, morgen gaan we ervoor met ruim 160 vrouwen uit alle denominaties! En daarna keert er wat meer rust in mijn hoofd weder. 

    En dan is er nog dat dingetje dat Marit zelf nog even worstelt met wat ze nu wel vertelt en wat niet… daar is ze nog niet helemaal uit.

    Maar als ik jou kan helpen met inspiratie, graag Anne! Ik ben benieuwd hoe het verdergaat!

  6. Even een eerste hoofdstuk gelezen. Dus midden in het verhaal gestort.  Wat kan jij mooi schrijven.  Ik zit nu al helemaal in de personages van Marit en Monika… Geeft me veel motivatie de eerdere hoofdstukken ook te lezen!

  7. Geniet ervan vandaag! En als de rust is weergekeerd, lukt het vast ook wel om Marit door haar worsteling heen te slepen.

    Ik word de laatste tijd bij het schrijven van proza een beetje dwarsgezeten door mijn perfectionistische onzekerheid. Als je daar nog een remedie tegen hebt, houd ik me van harte aanbevolen! 

  8. Daar heb ik nog wat voor. Ervoor kiezen om niet perfect te *hoeven* schrijven, want dat kan ik toch niet. Het is een niet-realistische, zelfopgelegde druk en die is echt nergens op gebaseerd.

    Ik herken het, zoals je ziet. Maar ik ben al heel lang van het idee af dat mijn schrijven perfect moet zijn. Ik moet er *plezier* aan beleven — het moet *ontspanning* zijn. Als het dat niet is, zit ik fout. Dus als het dat niet is, moet ik mezelf daar weer aan herinneren. Gewoon gaan schrijven — zoals ik het wil, dus *niet* zoals ik denk dat ànderen het van me verwachten of verlangen.

    Want je kunt het nooit iedereen naar de zin maken — alleen jezelf. En waarom zou je perfectie van jezelf eisen?
    Ik stel mijzelf dan de vraag: wie denk ik dat ik ben, dat ik perfect zou *kunnen* schrijven? Denk ik werkelijk, dat ik dat kan?

    Als ik dat van mijzelf denk, trap ik in een leugen. En je weet waar *die* vandaan komt en waar je hem heen kunt sturen.

    Dus relax: niemand vraagt perfectie van jou.

    no

  9. Mijn tip is vooral: blijf er plezier in houden. En schrijf gewoon weer verder, je weet waar je heen wilt toch? Liever schrijven, herschrijven en dan tot iets anders komen dan helemaal niet schrijven…
    En als je dan weer bezig bent, dan voelt het toch wel heel lekker, is mijn ervaring, om gewoon weer bezig te zijn…

  10. Nee, niemand vraagt perfectie van mij, misschien vraag ik het alleen van mezelf… 

    Maar het is gewoon frustrerend dat ik m'n gedachten nooit letterlijk op papier krijg. Op een of andere manier lijkt er bij de transformatie naar zwarte letters ineens van alles verloren te gaan.

    Maar ik ga mijn best doen! Want dat is wel zo, Lady Vi, wat jij zegt: als ik eenmaal bezig bent, voelt het toch wel weer fijn!

  11. Hè, wat schrijf je toch fijn! Het voelt echt elke keer alsof we gewoon (in de ruimte) bij deze mensen aanwezig zijn. Je maakt het zo "eenvoudig" om met ze mee te leven.

     

    Ik ga gauw nog een post verder 😉


Geef een reactie