Zwaaiende handjes
Door:

Categorie:
Geplaatst op 16 januari 2014 | Bijgewerkt: 10 augustus 2015 om 09:24 uur.
Woorden: 72 | Leestijd: circa 1 min.
|

„Jaaa! Mamma, hij zwááide!!! Zàg je n’t, mam!? Hij zwaaide terug!!!”
Stuiterend op haar blauwe stoelverhogertje zat de kleine Astrid half achterstevoren gedraaid en met haar gezichtje tegen de zijruit gedrukt naar boven te staren, waar het statige kantoorgebouw langs de auto gleed. Zodra ze de hoek van het pand gepasseerd waren, draaide het kleine meisje zich terug naar haar moeder, maar haar enthousiasme was er niet minder om.

Aankondiging Verhalenbundel



9 reacties

  1. Mooi!! Enne… beetje autobiografisch misschien?
    Het grappige is dat ik in het begin uitging van een oudere man in een penthouse ofzo. Pas toen Marja het over ‘werk’ had, besefte ik dat het om een kantoor moest gaan. Bij de laatste regels besefte ik dat een zestiger niet snel aan schoonmaakwerk zou beginnen, dus dat ik wellicht iets gemist had of juist toegevoegd had. En pas toen ik voor de tweede keer las, merkte ik dat er niets over leeftijd staat maar dat dat mijn eigen invulling was. Grappig hoe dat werkt!


    • Wel wat gemist, dan, blijkbaar, want meteen in de eerste zinnen heb ik het al over een ‘statig kantoorgebouw’… =)

      En ja, autobiografisch — tenminste, wat de ene kant betreft. De persoonlijke invulling van de inzittenden van die auto kan ik natuurlijk slechts gissen. Maar zo stel ik het me ongeveer voor. ’k Bid, dat de Heer hen ook zegent door het anonieme contactmomentje… =)

      Oh… enne… dank je voor het compliment! =)

    • Bovenin een statig kantoorgebouw kan je ook appartementen hebben :- )
      Misschien komt het doordat stilstaan en naar buiten kijken gewoon zo’n sterke associatie met oudere mensen oplevert. Ik denk dan aan mijn opa of oma, die deden dat ook :- )
      Maar ik zou het ook doen!!


    • Dat laatste stelt mij gerust. =)
      Maar zou de leeftijd van de hoofdpersoon iets uitmaken voor het verhaal?

      Ik heb een paar kleine wijzigingen doorgevoerd, inclusief zijn naam.
      Helpt dit?

      =)

    • Ja, dat maakt het wel wat duidelijker ja! Bij Jacob denk ik inderdaad eerder aan een wat ouder iemand.
      Overigens kwam het ook door het gebruik van het woord collegae in plaats van collega’s. Ik verwacht collegae meer bij een hoogleraar die in zijn laatste jaren zit ofzo. Of bij een geneesheer-directeur… niet bij een wat jonger iemand.
      Maar goed, het blijft een mooi verhaal en daar gaat het om! Inclusief de gedachte van Jezus’ veilige armen!

      Enne… ik vind dat één van de voorrechten die ik als moeder heb, dat ik kind kan blijven met mijn kinderen. Aan de Waal staan en zwaaien naar de schepen al weet ìk dat die schippers niet vaak naar de oever kijken. Gewoon toch zwaaien, ook naar de trein en naar auto’s. Geweldig!
      Mijn leukste herinnering is denk ik nog wel dat wij altijd op vakantie in de auto zwaaiden naar Nederlandse vrachtwagenchauffeurs. Die zwaaiden heel vaak terug! Dachten dan vast ook aan de kleintjes thuis…


    • Het gebruik van ‘collegae’ door de hoofdpersoon maakt het niet-leuke van zijn situatie alleen maar duidelijker, denk je ook niet? =\

      Leuke jeugdherinneringen, dat! En of die chauffeurs en schippers zelf kleintjes hebben of hadden…? Och, hebben we niet allemaal de behoefte aan ‘kind zijn met de kinderen’?

      =)


    • O, enne… hihi! Pas op met stereotypische associaties… die kunnen namelijk belemmerend werken doordat ze de neiging hebben om ingevulde aannames te veroorzaken. =)

      Dat geldt natuurlijk zowel voor schrijver als voor lezer… =)

 
|

Geef een reactie